პოეზია

გია ხო­მე­რი­კი – ვარსკვლავი და სხვა ლექსები

gia khomeriki

ვარ­­­­ლა­ვი

ღა­მე­ში შენ აგ­ირ­ჩიე; ოქ­რო-ვაშ­ლი ხარ ხი­ლად.

მიყ­ვარს, რომ დი­ლა იქ­ნე­ბა. დარს რომ აპ­­რებს დი­ლა.

ღა­მეა, მე­რე რო­გო­რი, ღა­მე ჩუ­მი და ნა­ზი.

ვარ­­­­ლა­ვო, შენ ხარ ღა­მის და დი­ლის გამ­ყო­ფი ხა­ზი.

ვარ­­­­ლა­ვო, ჩე­მო ვარ­­­­ლა­ვო, რა ახ­ლო­სა ხარ თით­ქო.

ვის­­ვის და რის­­ვის ან­­თებ? ვის­ზე და რა­ზე ფიქ­რობ?

ცხოვ­რობ­და ერ­თი პო­­ტი… ის ხომ არა ხარ ნე­ტა?

შენც იმ­­სა­ვით ჩურ­ჩუ­ლებ… ხმა­მაღ­ლა ვერც შენ ბე­დავ.

უყ­ვარ­და ერ­თი გო­გო­ნა, სი­ცოცხ­ლე ერქ­ვა იმ­ას,

მი­წა­ზე ისე ბრწყი­ნავ­და, ახ­ლა რომ ცა­ში ბრწყი­ნავს.

მიყ­ვარ­ხარ, ჩე­მო ვარ­­­­ლა­ვო, რა ვქნა და შენ­ზე ვფიქ­რობ:

ამ­­ღამ ხომ არ მიგ­ყა­ვარ? სა­რე­ცელს ხომ არ მი­ყოფ?

ბევ­რი რამ ახ­ლავს ამ ღა­მეს. ბევ­რი რამ გახ­ლავს ვარ­­­­ლავს.

მო­დი შევ­თან­­­დეთ: უთქ­მე­ლი ბევ­რად ჯო­ბია ნათ­­ვამს.

 

ტრი­­ლე­ტი

დაღ­ლილ-და­ქან­ცულს მე­ნატ­რე­ბა უს­იზ­­რო ძი­ლი,

რო­ცა წყვდი­­დი სი­ნათ­ლე­ზე უფ­რო სწრა­ფია.

მსურს გაღ­ვი­ძე­ბა ნე­ტა­რე­ბის უს­აქ­მო დი­ლით,

ცხა­დის­გან დაღ­ლილს მე­ნატ­რე­ბა უს­იზ­­რო ძი­ლი.

ყო­ველ ღა­მე­ში ხი­დი არ­ის, ძა­ფი­ვით წვრი­ლი,

ის არ გავს ამ ცხადს; არც კლდეა და არც წა­რა­ფია.

დაღ­ლილ-და­ქან­ცულს მე­ნატ­რე­ბა უს­იზ­­რო ძი­ლი,

რო­ცა წყვდი­­დი სი­ნათ­ლე­ზე უფ­რო სწრა­ფია.

 

ტრი­­ლე­ტი XXXIII

მე მი­ფიქ­რია ჩემ ბიჭ­ზე და ვი­ცი, რომ მიყ­ვარს,

ვი­ცი, ჩემ თავ­ზე უფ­რო მე­ტად მიყ­ვარს ეს ბი­ჭი.

ჯერ პა­ტა­რაა, ვერ იფ­­რებს სა­ხე­ზე ნი­ღაბს.

მე მი­ფიქ­რია ჩემ ბიჭ­ზე და ვი­ცი, რომ მიყ­ვარს.

გუ­ლი დას­ჭირ­დეს? არც ვი­ფიქ­რებ, ნამ­­ვი­ლად დიდ­ხანს.

მაგ­რამ თვალ­ყუ­რი? ყო­ველ წუ­თას? – აი რა მი­ჭირს.

მე მი­ფიქ­რია ჩემ ბიჭ­ზე და ვი­ცი, რომ მიყ­ვარს,

ვი­ცი, ჩემ თავ­ზე უფ­რო მე­ტად მიყ­ვარს ეს ბი­ჭი.

 

ტრი­­ლე­ტი XXIII

მე ვთვლემ­დი… უც­ებ ახ­ლო­ბე­ლი სუნ­­­ვა ვიგ­­ძე­ნი –

ქარ­მა ლეღ­ვის ხე უც­ნა­­რად ააწ­რი­­ლა.

სულ არ მახ­სოვ­და ინ­დო­­თის ძვე­ლი სიბ­­­ნე­ნი.

მე ვთვლემ­დი… უც­ებ ახ­ლო­ბე­ლი სუნ­­­ვა ვიგ­­ძე­ნი

და მითხ­რა დე­დამ: ეს ლეღ­ვის ხე, ასე ძირ­­ვე­ლი

მა­მა­შე­ნის­­ვის და­ურ­გავ­სო ვი­ღაც წი­ნა­პარს.

მე ვთვლემ­დი… უც­ებ ახ­ლო­ბე­ლი სუნ­­­ვა ვიგ­­ძე­ნი –

ქარ­მა ლეღ­ვის ხე უც­ნა­­რად ააწ­რი­­ლა.

 

ტრი­­ლე­ტი XXXX

ბერ­­ნულ თე­ატრს გავს ამ ღა­მე­ში ჩე­მი სო­ფე­ლი;

ცა­ში ათ­­სი ვარ­­­­ლა­ვია, სულ­ში – სინ­დი­სი.

თუ დღე და ღა­მე არ­ის მთე­ლი წუ­თი­სო­ფე­ლი,

ცა­ში ათ­­სი ვარ­­­­ლა­ვია, სულ­ში – სინ­დი­სი.

მთა­ვა­რი გმი­რი თუმ­ცა მე ვარ, მე­ფის­ტო­ფე­ლი

თავ­ჩა­ქინ­­რუ­ლი გა­­ცა­ლა ჩვენ სახლს ბინ­დის წინ.

ბერ­­ნულ თე­ატრს გავს ამ ღა­მე­ში ჩე­მი სო­ფე­ლი;

ცა­ში ათ­­სი ვარ­­­­ლა­ვია, სულ­ში – სინ­დი­სი.

© ”არილი”

Facebook Comments Box