ლელა სამნიაშვილი

* * *

სოფლებად ქცეულ სატახტოებში

დარჩენილებს – უხილავი ქმნილებები

გვინთებენ და გვიქრობენ დღემდე –

სინათლეს. როცა სინათლე მოდის –

უკანასკნელი დიზაინის კაბებში,

ზურგზე მიკერებული – ახალთახალი,

ცვილითა და ბუმბულებით შეთხზული ფრთებით –

ეკრანებიდან გვიღიმიან თეთრკბილება

ლამაზმანები; როცა სინათლე მიდის –

ვანთებთ – ძველი და მზისგან დამდნარი

ფრთების ცვილის სანთლებს; აბაზანებში –

ძილის წინ – ძველი გულმოდგინებით

ვიხეხავთ კბილებს. და მე კი მაინც –

უკვე მეოთხე გვერდითი კბილი

ამოვიღე, – არა ფოტომოდელის მსგავსად –

რომ ყვრიმალები უკეთ დამაჩნდეს, –

არამედ, შენი ტყუპისცალი ვარ –

სტივი, – ასეთი ახალგაზრდა და უკბილო

და არ ვიცი რას დავაბრალო –

მურაბებს თუ გუდასტვირის ხმას –

რომ დაგვაბედა ორივე – სიტკბოს სიყვარულიც,

კბილის ტკივილიც; სიყვარული და

ტკივილი – ჩვენი ტყუპისცალი

და ბებერი და უკბილო სამშობლოების.

* * *

უცხო ყოფილა –

ჩემი ძმობილი –

თრობისთვის – ყველა სუფრის სტუმარი;

და მეც – სულელი! –

სულ ვაძალებდი –

ლექსის ღვინოს და ლექსის პურმარილს.

მუტანტები

შავი მერცხლები, თეთრი გულის

გარეშე – შავი და ვეება მერცხლები –

გასულ ზაფხულს მოფრინდნენ

ქალაქში. მყისვე – ყველაზე დიდი

შენობის თაღებს მიაწყდნენ.

ქროდნენ შეუჩერებლად. აშენებდნენ

შავ ბუდეებს. ააშენეს სტალინის

ძეგლის ზურგსუკან. მიწით გადალესეს

შენობის ყველა ბზარი. ტალახის

ნამცეცებით ამოავსეს ჰაერი. ძეგლი –

მათი სიშავით შეშფოთებულ

გამვლელებს – მშვიდი, კმაყოფილი

გადმოჰყურებდა. სახელმწიფო

მოხელეები ცდილობდნენ სწრაფად

გადმოსულიყვნენ მანქანებიდან,

სწრაფი ნაბიჯით აევლოთ კიბე

და კარსუკან მიმალულიყვნენ.

ხოლო მერცხლები – მთელი ზაფხული

ტრიალებდნენ საფრთხედ ჰაერში

და ზაფხული ისე გავიდა –

თავს არ დასხმიან არავის,

მხოლოდ – ქუჩებში და ბაღებში –

ხშირად ვპოულობდით – მკვდარ

ჩიტებს – მკვდარ, ჩვეულებრივ

პატარა და თეთრგულა მერცხლებს.

* * *

ბორჯომის პარკში – ცის კრიალა

ზოლს ავსებენ ტკბილი ღრუბლები –

ბამბის ფერადი ნაყინები:

“ყვითელი თუ ვარდისფერი?”

პატარა გოგო – ვარდისფერს ირჩევს

და კარუსელის ბილეთების გამყიდველი ქალი –

ვიღაც მტირალა ბიჭის

გვერდით სვამს, უხსნის:

“პაპა ძალიან მაღალია,

მიწაზე უნდა დარჩეს” და ის კი –

ვარდისფერი ღრუბელით ხელში –

მაისურებს, საქანელებს, ფიჭვებს დაჰყურებს.

მტირალა ბიჭი არ ჩუმდება.

ვარდისფერ ღრუბელს უწვდის –

აჩუმებს. ამ სიმაღლიდან

ყველაზე მეტად – პაპის დანახვა უხარია

და ხელს უქნევს: დამელოდე,

არსად წახვიდე. საკმარისია – ის –

ვინც გიყვარს – თვალს მიეფაროს

და სამოთხეც – შენიანად – შენს გარშემო –

უცხოდ, ავად დატრიალდება.

ის იღვიძებს: ზრდასრული და

ბამბის ნაყინს გადაჩვეული.

მამამისის რადიოში უყურადებს

ხალხის ამბავს, – საკუთარ სისხლს რომ

ჰყიდიან, რომ ბავშვებისათვის

თბილი პური იყიდონ. ვისი

ღვთაებრივი ძარღვებისაკენ მიედინება

ამდენი სისხლი?! ან რამდენი

დონორია კიდევ საჭირო – რომ ამოავსოს,

წამით მაინც აგრძნობინოს ეს ტკივილი,

ეს სურვილი – თბილი პურისა?!

სამყარო უცხოდ და საშიშად ტრიალებს.

უკვირს – მტირალა ბიჭი –

ვარდისფერი ღრუბელით ხელში –

როგორ სწრაფად ჩუმდება და მიწაზე – თვალით –

არვის ეძებს; ეუბნება:

“აქ კარგია. კიდევ ვიქროლოთ!”

* * *

მომთაბარეთა ტომის შვილებო,

არ გაიშლება თქვენი თმა – ლაღად;

სხვისი მიწისთვის მარად მშივრები –

მუზარადებით შუბლებს იდაღავთ;

ჩვენ ერთგულების ღმერთი გვყავს, თქვენთვის –

ოქროთი – მხოლოდ ფერფლს ასწონიან –

აწმყოში – თქვენი ომის ღმერთები,

წარსულიც – ფერფლის თანასწორია;

და მომავალსაც – თუ გაუსწორებთ –

მახვილს, – ვერ შეძლებს თვალი – იგივეს:

იქით – ოქროთი აუწონავი –

კვლავ ჩვენი პურის ყანა ბიბინებს.

Facebook Comments Box