ლელა სამნიაშვილი

* * *

ფოთოლია თუ – ოქროს რკალია –

ძვირფასო, შენ რომ ხელში გიჭირავს?

ზედ დაეტევა წყვილი კალია,

ნემსიყლაპია, ანდაც – ჭრიჭინა.

შენ – სიყვარული – რკალად აქციე,

მე – რკალის – ფოთლად ქცევას ვაპირებ;

და ისე მიყვარს – ანიმაცია, –

ზედ მივახატავ – ნემსიყლაპიებს.

გველის წელიწადი

მთელი თორმეტი წელიწადი მოვანდომე

ამ ზღაპრის თხრობას – შენთვის;

და ისევ – წრე იხსნება რკალად

და რკალი – ადგილიდან იძვრის,

მოცურავს. ჩემი ახალი ბეჭდის თვალი

ნათებას იწყებს. ეს არის – გველის წელიწადი.

თითიდან ვიძრობ, ვატრიალებ.

რა ჩავუთქვა? – სარკმლის მიღმა –

თეთრი ღრუბელი ლამაზია –

ფიჭვის მწვანე ღრუბელს დაჰყურებს.

მე ვისურვებ და ჰაერში – ფანტელები

ატივტივდება. მერე ისევ – ვაშტერდები –

ზამთრის ოთახის თუხთუხა წერტილს –

ჩაიდანს, – იგი კვლავ ამთქნარებს –

მოწყენისაგან; ის არ არის –

ზღაპრის ერთგული. რა ჩავუთქვა?! –

წვნიანი – მარილს რომ ვამატებ –

სულმთლად დამტკბარა. მარილი –

მკვდარი შაქარია. დღეს ცოცხლდება

ყველა კრისტალი და პატარა გოგო,

რომელიც – მზეთუნახავის ნაწნავებზე –

უარს ამბობდა, და თეთრი ცხენი

სურდა, ან – შავი, ოღონდ – ყველგან

თვითონ ექროლა; და მერე –

ამბის გასაგრძელებლად – ისტორიის

სახელმძღვანელოს კითხულობდა იქამდე, –

ვიდრე – სიტყვების თუ ოქროს ძიებით,

თუ – ციებით. – უცხო ქვეყანა არ

აღმოაჩინა; და ჩაუთქვა – თავისუფლება!

მაგრამ მისმა ძმადნაფიცებმა –

იმ ქვეყნის ხალხს – გრძელთმიანებს,

შუბლმოხატულებს – გვირგვინებიდან –

სათითაოდ დააცალეს ფერადი ფრთები,

და ვისკის ბოთლი შეაჩეჩეს ხელში

და მათი წინაპრების ჩრდილებით მბრწყინავ

მიწას – მომავლის ჯადო დაადეს.

და ჩაუთქვეს – სამშობლოსგან თავისუფლება!

და კონსერვის თავღია ქილა –

როგორც სამყაროს ახალთახალი

მაკეტი – წამში აშუშხუნდა –

ყველა ძველი ღმერთის ბაგესთან.

და იმ გოგომ წიგნი დახურა.

და ისევ – ზღაპარს დაუბრუნდა.

პირველივე ხომალდით – თავის

კოშკს მიაშურა და ჩირაღდნები

გამოკიდა, – ავი სულები რომ დაეფრთხო,

ბაბა-იგას – მისი კოშკი – ფეხებიან

ქოხად რომ არ გადაექცია. და თავისი

თეთრი კედებით – ამ კოშკიდან დადიოდა

სკოლაშიც და მეგობრებთანაც.

და ზღაპარი არც აქ დამთავრდა:

იგივე გველის წელიწადი, იგივე – ჩემი

წელიწადი კუდზე-ბეჭედით – მოსრიალებს,

რათა – ამბის გასაგრძელებლად –

თუკი ბაგეს სურვილი დარჩა, – დღეს

ჩაუთქვას და შენს კოშკსაც შემოეხვიოს.

* * *

ისინი – ჩემი დები –

ხელში – ძველი და მაინც

ძველებურად მოელვარე

ვაშლებით – დღემდე

ძვირფას ბავშვებად რჩებიან,

ტკბილად ჩურჩულებენ:

“დიახ, ბატონო!” მე კი –

უღირსი გოგო ვარ, რადგან

ღმერთი მიყვარს, როგორც – მარილი.

მლაშე ზღვიდან ამოტანილი

ფხა – მბრწყინავი და ჩხვლეტია –

შენი ფერდისთვისაც –

მტკივნეული იქნება. და მე –

ჯინსის იდაყვით – ჰაერს

ვკვეთ და ისევ ზღვისკენ

მივიწევ. ზღვები –

შენი თვალის გუგებშიც ტკბება.

* * *

ორ ქალაქს შორის – ხეებად დარგულ

გზაზე ხეები – მგზავრების თვალებს –

ისევ თავისად დაიგულებენ, –

ბუდეებით და ფოთლებით რთავენ.

თუმცა თვალები – დღეს – სარკმელს დააქვს

და რიტმით – ბორბალს მიაქვს ცხოვრება, –

ერთი ქალაქი – მეორე ქალაქს –

კვლავ ხის ჩხირებით მიექსოვება.

* * *

დამწყემსე ჩემი ცხვარი, ვარსკვლავი

და სიტყვები – მთის ფერდობზე

შეფენილები, – სულ უფრო მაღლა

რომ მიიწევენ და ტოვებენ –

ათასნაირ ნაფეხურებს: წრეებს,

ფერად ნამტვრევებს, ლექსებს.

მე არ ვიცი – მათგან

რომელ ერთს უნდა ვდიო,

რომლისათვის უნდა ვიფხიზლო, –

იმ მთის მიღმა – რომელ მხარეს

უნდა გავუძღვე: ტყეში და ღრეში,

კონტინენტის შუაგულისკენ, ოკეანის

სანაპიროსკენ, თუ – სიზმრების მიმართულებით.

მე ხომ ვიცი – ჩამეძინება.

სიზმარა ვარ. ჩემი ცხვარი და

ვარსკვლავი და სიტყვები – ჩემი

სიზმრისაკენ მიიწევენ, იბნევიან,

იკარგებიან. მოაგროვე. თუ არც ერთი

არ აკლია, – ნუ მეტყვი რომ –

მატყუარა ვარ. ნუ მეტყვი რომ –

კარგი მწყემსი ვარ: ჭკვიანიც ვარ,

ლამაზიც ვარ, უშიშარიც ვარ.

დამწყემსე ჩემი სიყვარული.

Facebook Comments Box