ესპანურიდან თარგმნა ნინო ფიფიამ
იმ დღეს, როცა რვა წელი შემისრულდა – ჩემმა დამ, რომელიც ვერ იტანდა, წამითაც კი, ვინმე თვალს თუ მოაცილებდა – მთელი ფინჯანი მათეთრებელი ერთი მოსმით დალია. აბი სამი წლის იყო. იქნებ ზიზღისგანაც, ჯერ გაიღიმა, შემდეგ კი სახე დამფრთხალი, მტკივნეული ჟესტისგან დაემანჭა. როცა დედამ აბის ხელზე ჩამოკონწიალებული ცარიელი ფინჯანი დაინახა, მასავით გათეთრდა.
-ა-ბი, ღმერ-თო – ესღა თქვა დედამ -ა-ბი, ღმერ-თო – კიდევ რამდენიმე წამი დასჭირდა, სანამ ამოძრავდებოდა.
დედამ აბი მხრებით შეაჯანჯღარა, მაგრამ მას პასუხი არ გაუცია. დაუყვირა, მაგრამ აბის ისევ არ უპასუხია. დედამ ტელეფონთან მიირბინა და მამას დაურეკა. როცა სირბილით უკან გამობრუნდა, აბი ისევ ფეხზე იდგა, ფინჯანი ხელზე კონწიალობდა. დედამ ფინჯანი გამოგლიჯა და სამზარეულოს ნიჟარაში მოისროლა. მაცივარი გამოაღო, რძე გამოიტანა და ჭიქაში ჩაასხა. ჯერ ჭიქას მიაშტერდა, მერე აბის, შემდეგ ისევ ჭიქას, ბოლოს კი მასაც ნიჟარაში გადაუძახა.
მამა, რომელიც სახლთან ძალიან ახლოს მუშაობდა, მაშინვე მოვიდა, თუმცა, დედას მაინც ეყო დრო, რათა რძიანი ჭიქის შოუ კიდევ ერთხელ დაედგა, ვიდრე მამა დასიგნალებასა და ყვირილს მორთავდა.
დედა ელვისებურად გამოვარდა სახლიდან, აბი მკერდზე მიხუტებული ჰყავდა. შესასვლელი კარი, ჭიშკარი და მანქანის კარი ღია დარჩა. სიგნალის ხმა კვლავ გაისმა და დედა, რომელიც უკვე მანქანაში იჯდა, ატირდა. მამას მოუწია ორჯერ ეღრიალა ჩემთვის, რათა მივეხვედრებინე, რომ კარის დაკეტვა მე მიწევდა.
პირველი ათი კუადრა[1] იმაზე ნაკლებ დროში გავიარეთ, რაც მე მანქანის კარის მოსახურად და ღვედის დასამაგრებლად დამჭირდა. მაგრამ როცა გამზირს მივადექით, მოძრაობა პრაქტიკულად გაჩერებული იყო. მამა ასიგნალებდა და ყვიროდა: „საავადმყოფოში მივდივარ! საავადმყოფოში მივდივარ!“ ჩვენს ირგვლივ, მანქანები ცოტა ხანს მანევრირებას უნდებოდნენ და სასწაულებრივად გვატარებდნენ, თუმცა, რამდენიმე მანქანით წინ, ყველაფერი თავიდან იწყებოდა. მამამ სხვა მანქანის უკან დაამუხრუჭა, დასიგნალება შეწყვიტა და თავი საჭეს მიარტყა. არასდროს მინახავს, მსგავსი რამ ჩაედინოს. წუთით, სიჩუმე ჩამოწვა, მერე კი მამამ თავი აწია და უკანა ხედვის სარკეში მე შემომხედა. მომიბრუნდა და მითხრა:
– ტრუსიკი გაიხადე.
სკოლის უნიფორმა მეცვა. ჩემი ყველა ტრუსი თეთრი იყო, მაგრამ ეს ისეთი რამ იყო, რაზეც არ ვფიქრობდი და მამაჩემის თხოვნას ვერ ვიგებდი. ხელებით ადგილზე დავეყრდენი, რათა თავი უკეთ დამეჭირა. დედას შევხედე, მან კი მიყვირა:
– გაიხადე ეგ დედააფეთქებული ტრუსიკი!
და მე გავიხადე. მამამ იგი ხელიდან გამომგლიჯა. ფანჯარა ჩაწია, ისევ დასიგნალებას შეუდგა და ჩემი ტრუსიკი გარეთ გაყო. ვიდრე ყვიროდა და ასიგნალებდა, ტრუსიკი საკმაოდ მაღლა აეწია, მთელმა გამზირმა მის შესახედად გამოგვხედა. ტრუსიკი პატარა, მაგრამ ამასთან, მეტად თეთრი იყო. ერთ კუადრაში, ჩვენს უკან, სასწრაფოს მანქანამ სირენები ჩართო, სწრაფად წამოგვეწია და გზა გაგვითავისუფლა. მამა ტრუსიკის ფრიალს მანამ აგრძელებდა, სანამ საავადმყოფომდე არ მივედით.
მანქანა ზედ სასწრაფოსთან დატოვეს და დაუყოვნებლივ გადმოვიდნენ. ისე, რომ არ დაგვლოდებია, დედა აბისთან ერთად გაიქცა და საავადმყოფოში შევიდა. მე ვყოყმანობდი: ჩამოვსულიყავი მანქანიდან თუ არა: უტრუსიკოდ ვიყავი, მინდოდა მენახა, საცვალი მამამ სად დატოვა, მაგრამ იგი ვერც წინა სავარძლებზე ვნახე, ვერც ხელში დავუნახე. ის კი კარს უკვე გარედან ხურავდა.
– წამო, წამო – თქვა მამამ.
კარი გააღო და ჩამოსვლაში დამეხმარა. მანქანა ჩაკეტა. მხარზე რამდენჯერმე წამიტყაპუნა, როცა ცენტრალურ ჰოლში შევდიოდით. დედა სიღრმეში მდებარე ოთახიდან გამოვიდა და რაღაც გვანიშნა. შვება ვიგრძენი, რადგან იგი ისევ ალაპარაკდა და ექთნებს ახსნა-განმარტებებს აძლევდა.
– აქ დარჩი – თქვა მამამ და დერეფნის მეორე მხარეს, ფორთოხლისფერ სკამებზე მიმითითა.
ჩამოვჯექი. მამა დედასთან ერთად, ექიმის კაბინეტში შევიდა, მე კი კარგა ხანს ველოდე. არ ვიცი რამდენ ხანს, მაგრამ ნამდვილად კარგა ხანს. მუხლები ერთმანეთს კარგად მივატყუპე და იმ ყველაფერზე ვფიქრობდი, რაც იმ უმოკლეს წუთებში მოხდა, იმ ალბათობაზეც, რომელიმე სკოლელმა ჩემს ტრუსიკთან დაკავშირებული სპექტაკლი ხომ არ ნახა. წელში რომ გავიმართე, ფორმა დაიჭიმა და საჯდომით, ნაწილობრივ პლასტმასის სკამს შევეხე. შიგადაშიგ, ექიმის კაბინეტში, ექთანი შედიოდა ან გამოდიოდა, ისმოდა, როგორ კამათობდნენ ჩემი მშობლები. ერთ მომენტში, ცოტათი გავიჭიმე და შევამჩნიე მოუსვენრად მოძრავი აბი, რომელიც ერთ-ერთ სამედიცინო საწოლზე იწვა, მივხვდი, იმ დღეს მაინც, არ მოკვდებოდა. კიდევ კარგა ხანს ველოდე. მერე კი ვიღაც კაცი მოვიდა და გვერდით მომიჯდა. არ ვიცი, საიდან გაჩნდა, იქამდე არ მენახა.
– როგორ ხარ? – მკითხა.
ვიფიქრე, ვეტყვი ძალიან კარგად-მეთქი, როგორც დედა უპასუხებს ხოლმე ყოველთვის, როცა ვინმე ამას ეკითხება, თუნდაც იმ წუთას ნათქვამი ჰქონდეს, რომ მას ჭკუიდან ვშლით.
– კარგად – ვთქვი მე.
– ვინმეს ელოდები?
დავფიქრდი. არავის ველოდებოდი, ყოველ შემთხვევაში, ეს ის არ იყო, რისი კეთებაც იმ წუთას მსურდა. ასე რომ, უარვყავი, მან კი თქვა:
– აბა, მოსაცდელ დარბაზში რატომ ზიხარ?
მივხვდი, რომ ეს დიდი შეუსაბამობა იყო. კაცმა პატარა ჩანთა, რომელიც მუხლებზე ედო, გახსნა. ცოტა მოქექა, აუჩქარებლად. შემდეგ კი საფულიდან პატარა, ვარდისფერი ქაღალდი ამოაძვრინა.
-აქაა, ვიცოდი, სადღაც მექნებოდა.
ქაღალდზე ნომერი 92 ეწერა.
– ერთი ნაყინი მოგივა, მე გეპატიჟები – თქვა.
უარი ვუთხარი. უცხოებისგან არაფერი არ უნდა აიღო.
– კი მაგრამ, უფასოა, მოვიგე.
– არა.
წინ გავიხედე და გავჩუმდით.
– როგორც გინდა – ისე თქვა, არ გაბრაზებულა.
ჩანთიდან ჟურნალი ამოიღო და კროსვორდის შევსებას შეუდგა. კაბინეტის კარი კვლავ გაიღო და გავიგე, როგორ ამბობდა მამა: „მსგავს იდიოტობას არ დავთანხმდები“. ეს მახსოვს, რადგან თითქმის ნებისმიერი კამათისას, ეს მამაჩემის ბოლო სიტყვაა, თუმცა ჩანდა, კაცს ეს სიტყვები არ გაუგია.
– ჩემი დაბადების დღეა – ვთქვი.
„ჩემი დაბადების დღეა“ – გავიმეორე ჩემთვის – „რას უნდა ვაკეთებდე?“. კაცი შეეშვა ფანქარს, რომლითაც ცარიელ ადგილებს ავსებდა და გაოცებულმა შემომხედა. თავი ისე დავუქნიე, მისთვის არ შემიხედავს, დარწმუნებული ვიყავი, რომ მისი ყურადღება ხელახლა მივიპყარი.
– კი მაგრამ… – თქვა და ჟურნალი დახურა – ხანდახან მიჭირს ქალებს გავუგო. შენი დაბადების დღე თუა, მოსაცდელ დარბაზში რატომ ხარ?
დაკვირვებული კაცი იყო. ადგილზე ისევ გავიმართე, ვნახე, რომ ასეც კი, კაცს მხრებამდე ძლივს ვწვდებოდი, მან გამიღიმა და თმა გამისწორა. მაშინ ვთქვი:
– ტრუსიკი არ მაქვს.
არ ვიცი, ეს რატომ ვთქვი. საქმე ისაა, ჩემი დაბადების დღე იყო, მე კი უტრუსიკოდ ვიყავი და იყო რაღაც, რაზეც ფიქრს ვერ ვწყვეტდი. ის ჯერ კიდევ შემომყურებდა. შეიძლება შეშინდა, ანდა თავი შეურაცხყოფილად იგრძნო, მივხვდი, რომ, მართალია, ასეთი განზრახვა არ მქონია, იყო რაღაც უხამსი იმაში, რაც იმ წუთას ვთქვი.
– კი მაგრამ, შენი დაბადების დღეა – თქვა მან.
თავი დავუქნიე.
– არაა სამართლიანი. არ შეიძლება, ადამიანი თავის დაბადების დღეზე უტრუსიკოდ დადიოდეს.
– ვიცი – ვთქვი მე, და ეს ვთქვი სრულიად დარწმუნებულმა, რადგან იმ წამს აღმოვაჩინე უსამართლობა, რომელშიც აბის ამ შოუმ ჩამაგდო.
კაცი წუთით ისე შეყოვნდა, არაფერი უთქვამს. შემდეგ უშველებელი ფანჯრებისკენ გაიხედა, საიდანაც პარკინგი მოჩანდა.
– ვიცი, სადაც უნდა ვიშოვოთ ტრუსიკი – თქვა.
– სად?
– პრობლემა მოგვარებულია – თავის ნივთები შეინახა და წამოდგა.
შევყოყმანდი, ავმდგარიყავი თუ არა. სწორედ იმიტომ, რომ ტრუსიკი არ მეცვა, მაგრამ იმიტომაც, რომ არ ვიცოდი, კაცი სიმართლეს თუ ამბობდა. მან სარეგისტრაციო მაგიდისკენ გაიხედა და ხელის აწევით, ასისტენტებს მიესალმა.
– ახლავე დავბრუნდებით – თქვა და ჩემზე მიანიშნა – მისი დაბადების დღეა. მე კი გავიფიქრე: „ღვთის გულისათვის, წმინდაო მარიამ, ნეტავ ტრუსიკზე არაფერი თქვას“. მაგრამ კაცს არაფერი უთქვამს: კარი გააღო, თვალი ჩამიკრა, მე კი მივხვდი, მისი ნდობა შემეძლო.
პარკინგზე გამოვედით. ფეხზე მდგარი, წელამდე ძლივს ვწვდებოდი. მამაჩემის მანქანა ისევ სასწრაფოს მანქანებთან იდგა, შეწუხებული პოლიციელი მას გარს უვლიდა. შევჩერდი და შევხედე, მან კი დაგვინახა, როგორ ვშორდებოდით იქაურობას. ჰაერმა ფეხებთან დამიქროლა და ფორმა ზარივით ამიწია. მომიწია ისე მეარა, თან დამემაგრებინა, ფეხები კარგად მქონდა ერთმანეთზე მიტყუპებული.
კაცი შემობრუნდა, რათა ენახა, თუ მივყვებოდი. დამინახა, როგორ ვუძალიანდებოდი უნიფორმას.
– ჯობია, კედელზე აკრულებმა ვიაროთ.
– მინდა ვიცოდე, საით მივდივართ.
– ნუ ჭირვეულობ, darling.
გამზირი გადავკვეთეთ და შოპინგ-ცენტრში შევედით. საკმაოდ უსახური შოპინგი იყო, არა მგონია, დედას სცოდნოდა.
სიღრმისკენ გავემართეთ, ტანსაცმლის დიდი მაღაზიისკენ, რომელიც მართლა ისეთი გიგანტური იყო, მგონია, დედას არც ეს ადგილი ეცოდინებოდა. შესვლამდე, კაცმა თქვა: „არ დაიკარგო“ და ხელი ჩამკიდა, ცივი და მეტად ნაზი იყო. სალაროსთან მდგარ გოგოებს იმავე ჟესტით მიესალმა, როგორც ასისტენტებს საავადმყოფოს გასასვლელში, მაგრამ არ მინახავს, ვინმეს ეპასუხოს.
ტანსაცმლის რიგებში წინ წავიწიეთ. კაბების, შარვლებისა და მაისურების გარდა, იქ სამუშაო ტანსაცმელიც იყო: ჩაფხუტები, ყვითელი კომბინეზონები, ისეთები, მენაგვეებს რომ აცვიათ ხოლმე, დამცავი ხალათები დამლაგებელი ქალებისთვის, რეზინის ჩექმები, თვით რაღაც იარაღებიც კი. დავინტერესდი, ტანსაცმელსაც აქ თუ ყიდულობდა, ამ ნივთებიდან რამეს თუ იყენებდა და მაშინ, იმანაც დამაინტერესა, ნეტავ რა ერქვა.
– აქაა – თქვა.
ქალისა და მამაკაცის საცვლების დახლებით ვიყავით გარშემორტყმულნი. ხელს თუ გაიშვერდი, უზარმაზარი ტრუსიკების დიდ კონტეინერს მიწვდებოდი, ისინი იმაზე დიდი იყო, რაც კი ოდესმე შეიძლებოდა მენახა და თითოეული მხოლოდ სამი პესო ღირდა. ერთი ასეთი ტრუსიკიდან ჩემი ზომის ადამიანისთვის სამი გამოიჭრებოდა.
– ესენი არა – თქვა მან – აქა. და ცოტა იქით წამიყვანა, უფრო მომცრო ზომის საცვლების სექციისკენ – რაცაა, ყველა ტრუსიკი შეათვალიერე… რომელს აარჩევ, my lady?
ცოტა ხანი ვათვალიერებდი. თითქმის ყველა ან ვარდისფერი იყო, ან თეთრი. თეთრზე მივანიშნე, ერთ-ერთზე იმ მცირეთაგან, რომლებსაც პატარა ბაფთა არ ჰქონდათ.
– ესა- ვთქვი – მაგრამ არაფერი მაქვს, რომ გადავიხადო. კაცი ცოტათი მომიახლოვდა და ყურთან წამჩურჩულა:
– ეგ საჭირო არაა.
– მაღაზიის მეპატრონე ხარ?
– არა. შენი დაბადების დღეა.
გავიღიმე.
-მაგრამ უკეთესი უნდა მოვძებნოთ. დავრწმუნდეთ, რომ ისაა.
– Ok, darling – ვთქვი მე.
– ნუ ამბობ „Ok, darling“-ს. თორემ ჭირვეული ვხდები – თქვა და მომბაძა, როგორ ვიმაგრებდი კაბას პარკინგზე.
გამაცინა. როცა მასხარაობას მორჩა, ჩემ წინ ორივე შეკრული მუშტი გამოიშვირა და ასე მანამ იდგა, სანამ არ მივხვდი და მარჯვენას არ შევეხე. მუშტი გახსნა: ცარიელი იყო.
– ჯერ კიდევ შეგიძლია, მეორე აირჩიო.
მეორეს შევეხე. გვიან მივხვდი, რომ ტრუსიკი იყო, რადგან შავი არასოდეს მენახა. გოგოების იყო, რადგან თეთრი გულები ეხატა, ისეთი პატარები, ხალებს ჰგავდნენ. წინ Kitty -ს სახე ჰქონდა, იქ, სადაც ის პატარა ბაფთაა ხოლმე, არც მე და არც დედას რომ არ მოგვწონს.
– მოსასინჯია – თქვა მან.
ტრუსიკი მკერდზე მივიდე. მან ხელი კვლავ გამომიწოდა და ტანსაცმლის გასასინჯი ოთახებისკენ გავემართეთ, ისე ჩანდა, თითქოს ცარიელი იყო. შევიხედეთ. ასე თქვა, არ ვიცი, შემოსვლა თუ შემიძლია, ეს გასასინჯი ოთახები მხოლოდ ქალებისააო. მარტოს მოგიწევსო. ლოგიკური იყო, რადგან ძალიან ახლობელი თუ არაა, დიდად კარგი ვერაა, ვინმემ ტრუსიკში გნახოს. თუმცა, გამოსაცვლელ ოთახში მარტო შესვლის მეშინოდა. მარტო შესვლის, ანდა უარესი: იქიდან გამოსვლის და გარეთ არავის დახვედრის.
– რა გქვია? – ვკითხე მე.
– ამის თქმა შენთვის არ შემიძლია.
– რატომ?
კაცი დაიხარა. ასე, თითქმის ჩემი სიმაღლისა იყო, ანდა, იქნებ, მე ვიყავი რამდენიმე სანტიმეტრით მასზე მაღალი.
– იმიტომ, რომ გათვალული ვარ.
– გათვალული? რას ნიშნავს გათვალული იყო?
– ერთმა ქალმა, რომელსაც ვძულვარ, ასე მითხრა, მომდევნოზე, როცა შენს სახელს იტყვი, მოკვდებიო.
ვიფიქრე, კიდევ ერთი ხუმრობაა-მეთქი, მაგრამ მან ეს სრული სერიოზულობით თქვა.
– შეგიძლია დამიწერო.
– დავწერო?
– თუ დაწერ, თქმაც არ გამოვა, წერა იქნება. შენი სახელი თუ მეცოდინება, შემეძლება დაგიძახო კიდეც და ასე არ შემეშინდება გასასინჯ ოთახში მარტო შესვლა.
– მაგრამ დარწმუნებულები არ ვართ. და იმ ქალისთვის წერაც თუ იგივეა, რაც თქმა, მაშინ? თუკი თქმაში მან სახელის შეტყობინება იგულისხმა, ჩემი სახელის გამხელა, რა ხერხითაც არ უნდა იყოს?
– და ის საიდან გაიგებს?
– ხალხი არ მენდობა, მე კი ამქვეყნად ყველაზე უიღბლო კაცი ვარ.
– არაა ეგ სიმართლე, ეგ ვერავის ეცოდინება.
– ვიცი, რასაც გეუბნები.
ერთად შევხედეთ ტრუსიკს, რომელიც ხელში მეჭირა. ვიფიქრე, რომ ჩემი მშობლები ალბათ უკვე რჩებოდნენ.
– მაგრამ ჩემი დაბადების დღეა – ვთქვი მე.
იქნებ ეს განგებაც გავაკეთე, მაგრამ იმ წუთას, ასე ვგრძნობდი: თვალები ცრემლებით ამევსო. მაშინ კაცი მეტად სწრაფი მოძრაობით ჩამეხუტა, მკლავები ჩემს ზურგზე გადააჯვარედინა და ისე ძლიერ ჩამიკრა, სახე მის მკერდში ჩავრგე. შემდეგ გამიშვა, ჟურნალი და ფანქარი ამოიღო, ყდის მარჯვენა კიდეში რაღაც მიაწერა, მოახია და ვიდრე მომცემდა, სამჯერ გადაკეცა.
– არ წაიკითხო – თქვა, წამოიმართა და ნაზად მიბიძგა გასასინჯი ოთახებისკენ.
ოთხი ცარიელი კაბინა გავიარე, დერეფანს გავუყევი და სანამ გამბედაობას მოვიკრებდი და მეხუთეში შევიდოდი, ქაღალდი უნიფორმის ჯიბეში შევინახე. შევბრუნდი, რათა მისთვის შემეხედა და ერთმანეთს გავუღიმეთ.
ტრუსიკი მოვისინჯე. უნაკლო იყო. ფორმა ავიწიე, რათა კარგად დამენახა, როგორ მქონდა. ისეთი, ოჰ, ისეთი უნაკლო იყო. წარმოუდგენლად კარგად მომერგო, მამა მას არასდროს მთხოვდა, რათა სასწრაფოს მანქანის უკან ეფრიალებინა, უფრო მეტიც, ასე რომც მოქცეულიყო, ისე არ შემრცხვებოდა, ჩემი კლასელები თუ ნახავდნენ. ნახე, რა ტრუსიკი აქ ამ გოგოსო, იფიქრებდნენ, რა უნაკლო ტრუსიკიაო. მივხვდი, მას უკვე ვეღარ გავიძრობდი. და კიდევ ერთ რამეს მივხვდი: ნივთს სიგნალიზაციის თეგი არ ჰქონდა. იმ ადგილას, სადაც უნდა ჰქონოდა, პატარა ნიშანი იყო, მაგრამ არანაირი თეგი. ცოტა ხანი კვლავ ვიყურებოდი სარკეში, მერე კი ვეღარ გავუძელი, ქაღალდის ნაგლეჯი ამოვიღე, გავხსენი და წავიკითხე. გასასინჯი ოთახიდან გამოვედი, კაცი იქ არ იყო, სადაც ერთმანეთს დავემშვიდობეთ, მაგრამ ოდნავ იქეთ იდგა, საცურაო კოსტიუმებთან. შემომხედა და როცა ნახა, ტრუსიკი აღარ ჩანდა, თვალი ჩამიპაჭუნა. ახლა ხელი მე ჩავკიდე. ამჯერად, უფრო მაგრად ჩამეჭიდა, რაც ჩავთვალე, რომ კარგი იყო და გასასვლელისკენ გავემართეთ. მჯეროდა, რომ იცოდა, რას აკეთებდა. რომ გათვალულმა და ამქვეყნად ყველაზე უიღბლო კაცმა, იცოდა, ასეთი რაღაცები როგორ კეთდება. სალაროს ხაზი მთავარი შესასვლელის მხრიდან გადავჭერით. დაცვის ერთ-ერთმა წევრმა შემოგვხედა, თან ქამარს ისწორებდა. მისთვის, ჩემი უსახელო კაცი, მამაჩემი უნდა ყოფილიყო, მე კი სიამაყე ვიგრძენი. გასასვლელის სენსორები გავიარეთ, შოპინგ-ცენტრში გავედით და ჩუმად წინ მივიწევდით, ასე ვიარეთ მთელი დერეფანი გამზირამდე. მაშინღა დავინახე მარტო მდგომი აბი, შუაგულ პარკინგზე. და იქვე ახლოს, დედა, გამზირის ამ მხარეს, აქეთ-იქეთ იხედებოდა. მამაც ჩვენკენ მოდიოდა, პარკინგის მხრიდან. სწრაფი ნაბიჯებით მოჰყვებოდა იმ პოლიციელს, იქამდე მანქანას რომ ათვალიერებდა, ახლა კი ჩვენზე მიანიშნებდა. ყველაფერი ძალიან სწრაფად მოხდა. მამამ დაგვინახა, ჩემი სახელი დაიყვირა და რამდენიმე წამში ის პოლიციელი და კიდევ ორი, არ ვიცი საიდან გამომძვრალიყვნენ და უკვე თავს დაგვდგომოდნენ. კაცმა გამიშვა, მაგრამ მე ხელი რამდენიმე წამით, მისკენ მქონდა გაშვერილი. კაცს გარს შემოეხვივნენ და უხეშად უჯიკეს. ჰკითხეს, რას აკეთებდა, სახელსაც დაეკითხნენ, თუმცა, კაცს არ უპასუხია. დედა ჩამეხუტა და თავით ფეხებამდე შემათვალიერა. ჩემი თეთრი ტრუსიკი მარჯვენა ხელში ეჭირა. ხელების ფათურში დედამ შეამჩნია, რომ სხვა ტრუსიკი მეცვა. ხელის ერთი მოძრაობით, ფორმა ამიწია ყველას თვალწინ, ეს ისეთი უხეში და უხამსი რამ იყო, რამდენიმე ნაბიჯით უკან დახევა მომიწია, რომ არ წავქცეულიყავი. მე კაცს შევხედე, მან კი მე. როცა დედამ შავი ტრუსიკი დაინახა, იღრიალა: „ნაბიჭვარო, ნაბიჭვარო“. მამა კაცს მივარდა და დარტყმა მოინდომა. დაცვის თანამშრომლებმა მათი გაშველება სცადეს. ფორმის ჯიბეში ქაღალდი მოვძებნე, პირში ჩავიდე და სანამ ვყლაპავდი, ჩუმად, ბევრჯერ გავიმეორე მისი სახელი, რათა არასოდეს დამვიწყებოდა.
[1] არგენტინაში დასახლებები მეტწილად, ე.წ. „კუადრებადაა“ დაყოფილი. თითო კუადრა საშუალოდ 100-150 მეტრია, ქუჩებიც საშუალოდ 100-150 მეტრში კვეთენ ერთმანეთს.
© არილი