პოსტები კატეგორიიდან: პოეზია

ზვი­ად რა­ტი­ა­ნი

­­­­­­­­შრომაღამე. განმარტებითი ელე­გია

კარ­გი იქ­ნე­ბო­და ამ რბილ სა­ვარ­ძელ­ში დი­ლამ­დე ჯდო­მა

და თვლე­მა, მაგ­რამ მუხ­ლებ­ზე ვდგა­ვარ;

შენ ბავშვს აძ­­ნებ გვერ­დით ოთ­ახ­ში,

მე კი აქ­ეთ მუხ­ლებ­ზე ვდგა­ვარ

და იატ­აკ­ზე მი­მო­ფან­ტულ სა­თა­მა­შო­ებს ყუთ­ში ვა­ლა­გებ -

დღე უკ­ვე დას­რუ­ლე­ბუ­ლია, ვიწყე­ბი

მე. სამ­ზა­რე­­ლო­ში

უკ­ვე თუხ­თუ­ხებს ჩა­­და­ნი -

ვდუღ-დუღ-დუღ-დუღ­დე­ბი! და უკ­ვე მკერ­­შიც

(სად­ღაც, და­ახ­ლო­­ბით მკერ­­ში)

მე ვგრძნობ ვი­ღა­ცის გაღ­ვი­ძე­ბას, წა­მოდ­გო­მას. სა­ჭი­როა

და­ვის­ხა ჩაი, ყა­ვა მგო­ნი გაგ­ვი­თავ­და; და სა­ჭი­როა

უბ­რა­ლოდ ვწე­რო ყვე­ლა­ფე­რი,

რა­საც არ­­ვინ და­მი­ჯე­რებს, რა­საც აჯ­­ბებ­და

ამ რბილ სა­ვარ­ძელ­ში დი­ლამ­დე ჯდო­მა

და თვლე­მა. მაგ­რამ მე ვიწყე­ბი

მუხ­ლებ­ზე დგო­მით შუა ოთ­ახ­ში,

ვგრძელ­დე­ბი სა­წერ მა­გი­დას­თან. სა­ჭი­როა უბ­რა­ლოდ ვი­ყო

სიტყ­ვებ­თან და ტყუ­ილ-მარ­თალ წარ­სუ­ლებ­თან პი­რის­პირ მჯდო­მი

არ­­ულ სა­წერ მა­გი­დას­თან, სა­დაც ყვე­ლა­ფერს -

ყვე­ლა წიგნს და კა­ლამს და ფურ­ცელს -

იმ­თა­ვით­ვე მი­ვუ­ჩი­ნე თა­ვი­სი ად­გი­ლი; ამ­­ტო­მა­ცაა მუ­დამ არ­­­ლი

მა­გი­დაც და ფან­­რის რა­ფაც. ფან­­რის მიღ­მა კი

ჯერ უვ­არ­­­­ლა­ვო შა­ვი ცაა, მე­რე თბი­ლი­სი,

სა­დაც იმ­დე­ნი პო­­ტი და ავ­ად­­ყო­ფია -

კარ­გი იქ­ნე­ბა ჩა­მოფ­რინ­­ნენ მო­ელ­ვა­რე ან­გე­ლო­ზე­ბი

და მა­თი ფრთი­დან ამ­ოც­ლი­ლი თუნ­დაც ერ­თი ოქ­როს ბუმ­ბუ­ლი

სულ ად­ვი­ლად გან­კურ­ნავ­და

ყვე­ლა ლექსს და ყვე­ლა ტკი­ვილს. ფან­­რის აქ­ეთ კი

მე ვიწყე­ბი! და ჩემს მკერ­­ში ჩა­კუმ­შუ­ლი ჩე­მი­ვე ას­ლი,

სხე­ულ­ში ჩას­მუ­ლი იგ­­ვე სხე­­ლი – და­პა­ტა­რა­ვე­ბუ­ლი,

რო­მე­ლიც ბორ­გავს და ყი­რა­ზე გა­და­დის -

შეყ­ვა­რე­ბუ­ლია… და კარ­გი იქ­ნე­ბა

სე­რი­­ზუ­ლად და­­ლა­პა­რა­კოს მა­საც ან­გე­ლო­ზი

და გო­ნი­­რე­ბი­სა­კენ მო­­წო­დოს, მე კი ვიჯ­დე რბილ სა­ვარ­ძელ­ში

და ვთვლემ­დე. მაგ­რამ მე ვგრძელ­დე­ბი ღა­მის ქუ­ჩებ­ში,

ღა­მე მთავ­­დე­ბა. მე მიყ­ვარ­და, მუ­დამ მიყ­ვარ­და

გამ­თე­ნი­­სას ხე­ტი­­ლი: ძაღ­ლებს სძი­ნავთ, ხო­ლო ჩი­ტე­ბი

გა­­ბე­და­ვად ჭიკ­ჭი­კე­ბენ. პირ­ვე­ლი სხი­ვი

ბნე­ლია, რო­გორც სიყ­ვა­რუ­ლი, და ცი­ვია. პირ­ვე­ლი ხალ­ხი

მი­­გო­რე­ბენ ურ­­კე­ბით ბაზ­რის­კენ ყუ­თებს,

ურ­­კე­ბი ჭრი­­ლე­ბენ. მე­­რე ხალ­ხი

უახ­ლო­­სი პარ­კი­სა­კენ სა­სე­ირ­ნოდ მი­ძუნ­ძუ­ლე­ბენ;

ჩნდე­ბა პირ­ვე­ლი ავ­ტო­ბუ­სიც. მე მიყ­ვარ­და, მუ­დამ მიყ­ვარ­და

გამ­თე­ნი­­სას ხე­ტი­­ლი, რო­ცა ფიქ­რობ, რომ ხარ ნა­ტან­ჯი,

სის­­ლებ­შემ­­მა­რი, და­ძონ­ძი­ლი,

და ბარ­ბა­ცით რომ ბრუნ­დე­ბი და­კარ­გულ სახ­­ში

შო­რე­­ლი, სა­ძა­გე­ლი მგზავ­რო­ბი­დან, -

და სა­დარ­ბა­ზო შე­სას­­ლელ­თან შე­იძ­ლე­ბა და­ვი­ნა­ხო ჩე­მი­ვე თა­ვი,

სუფ­თად ჩაც­მუ­ლი, გა­პარ­სუ­ლი,

ნე­ტა­რე­ბით რომ აბ­­ლებს პირ­ველ სი­გა­რეტს

და უც­დის – ნუ­თუ იმ­ათ უც­დის? – ლიფ­ტი იღ­­ბა,

ის სი­გა­რე­ტის ნამწვს მო­ის­­რის

და გა­ბად­რუ­ლი ეგ­­ბე­ბა საყ­ვა­რელ ცოლ-შვილს,

მე­რე მი­დი­ან. მე კი მივ­­დევ, და­ძონ­ძი­ლი, სის­­ლებ­შემ­­მა­რი,

მივ­­დევ და ვყვი­რი: ვის მიყ­ვე­ბით, მე ხომ ეს ვარ, მე ხომ ეს­ეც ვარ…

­­­­­­­­­­ადამიანი ფანჯარასთან, გარეთ შემოდგო­მა

I

ათ­­ოდ თა­­ბა ჩე­მი წი­ნაპ­რე­ბის

და ცო­ტა ნაკ­ლე­ბი – შთა­მო­მავ­ლე­ბის

იგ­­ლის­­მე­ბა ალ­ბათ სის­­­ში,

მე კი არ ვი­ცი, რო­გორ ვიცხოვ­რო,

რო­გორ ვწე­რო და რო­გორ გან­ვი­ცა­დო

ეს ამ­სიყ­ვით­ლე შე­მოდ­გო­მა,

რო­მელ­მაც შე­აგ­რო­ვა ნა­წილ-ნა­წილ გაბ­ნე­­ლი ყო­ვე­ლი ეჭ­ვი

და თქვა: ყვე­ლა­ფე­რი თა­ვი­დან იწ­ყე­ბა,

რო­გორც ყო­ველ­­ვის, ჭკნო­ბით.

II

შე­მოდ­გო­მამ­­ვი­დო­ბი­სა.

მე შე­მიძ­ლია სა­­თო­ბით ვიჯ­დე ფან­ჯა­რას­თან

და ვგრძნობ­დე, შე­უძ­ლე­ბე­ლია რა­მე­ზე წე­რა.

შე­მოდ­გო­მამ­­ვი­დო­ბი­სა, ჩე­მო ცხოვ­რე­ბავ.

ჩე­მო მო­­ხელ­თე­ბე­ლო, ჩე­მო მუ­დამ ცვა­ლე­ბა­დო,

ჩე­მო თით­­მის არ­­ჩე­მო არ­სე­ბო­ბავ,

მე შე­მიძ­ლია სა­­თო­ბით ვიჯ­დე ფან­ჯა­რას­თან,

მე შე­მიძ­ლია შე­მოდ­გო­მის დღე იყ­ოს გა­რეთ,

მე შე­მიძ­ლია გა­რეთ თბი­ლო­დეს,

მე შე­მიძ­ლია მო­დი­­დეს სა­მი გო­გო­ნა,

გუ­ლი კი გრძნობ­დეს: მათ­გან ერთ-ერ­თი

ჩე­მი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლია, ხო­ლო მე­­რე

ჩე­მი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლია, მე­სა­მე კი

ჩე­მი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლია. შე­საძ­ლოა

არ შე­მეძ­ლოს სხვაგ­ვა­რად წე­რა.

მე შე­მიძ­ლია,

შე­მოდ­გო­მამ­­ვი­დო­ბი­სა,

არ შე­მეძ­ლოს სხვა­გა­რად წე­რა.

Ex-voto

წე­რე, რა­საც არ­­ვინ და­გი­ჯე­რებს.

ვი­თომც არ­­ფე­რი, წე­რე

მოჩ­ვე­ნე­ბებ­ზე, რო­მელ­თა არ­სე­ბო­ბას

ვერც შენ ირწ­მუ­ნებ­დი, მაგ­რამ.

წე­რე, რა­საც არ­­ვინ გა­პა­ტი­ებს.

მანდ არა, ქვე­მოთ, ფურ­ცელ­ზე წე­რე,

რომ შენ თვი­თონ ხარ სა­კუ­თა­რი თა­ვის სამ­შობ­ლო

და რომ წმინ­დაა შე­ნი გუ­ლი.

წე­რე, რის გა­მოც დაგ­ცი­ნე­ბენ.

ნუ და­უც­დი შთა­გო­ნე­ბას, თა­მა­მად წე­რე

ყო­ველ­­ღი­ურ უს­­მარ­­ლო დამ­ცი­რე­ბებ­ზე

და პირ­­ვა­რაყ­რილ შენს რწმე­ნა­ზე.

კი­დევ რა? წე­რე სიყ­ვა­რულ­ზეც

და თქვი, რომ ჩაწ­­დი სა­­დუმ­ლოს -

რომ ლექ­სე­ბი იწ­­რე­ბა სიყ­ვა­რუ­ლამ­დე

და სიყ­ვა­რუ­ლის შემ­დეგ იკ­ითხე­ბა.

© “არილი”

ზაზა თვარაძე – Tyrannosaurus Rex

A Winged Dragon

განვაგრძოთ კითხვა

შო­თა იათ­აშ­ვი­ლი – ფან­ქა­რი ცა­ში და სხვ. ლექსები

shota iatshvili 35635

განვაგრძოთ კითხვა

ანდ­რო ბუ­ა­ჩი­ძე

წუ­ხი­ლი ლექ­სე­ბის გა­მო

ვა­­მე, რო­გორ გა­მი­უცხოვ­დით

ად­რე შეთხ­ზუ­ლო ჩე­მო ლექ­სე­ბო,

ვარ­­­­ლა­ვი თქვენს თავს რომ მკარ­ნა­ხობ­და,

მთის კორ­ტო­ხებ­ზე უნ­და ვე­ძე­ბო.

და თქვენ თვი­თო­ნაც ზურ­გი მაქ­ცი­ეთ,

გა­ნა­თე­ბუ­ლი ელ­ნა­თუ­რე­ბით,

ელ­ნა­თუ­რე­ბი სხი­ვებს ის­როდ­ნენ,

რო­გორც ბა­დე­ებს მე­ბა­დუ­რე­ბი.

ვა­­მე, რო­გორ მე­უცხო­­ბით

და­ვიწყე­ბუ­ლო ჩე­მო ლექ­სე­ბო,

მე ყე­ლამ­დე ვარ სავ­სე ცხოვ­რე­ბით

და აღ­არც მინ­და სად­მე გე­ძე­ბოთ.

არ­­და, რო­გორ გწერ­დით კედ­ლებ­ზე

ხელ­მიბ­ჯე­ნი­ლი და მოწყე­ნი­ლი,

თით­ქოს კარ­ნა­ხით მე­წე­რე­ბო­და

უკ­­ნას­­ნე­ლი ღა­მის წე­რი­ლი.

ვა­­მე, რო­გორ გა­მი­უცხოვ­დით -

რო­გორც ტო­ვე­ბენ შვი­ლებს მშობ­ლე­ბი

ან მშობ­ლებს ტო­ვებს შვი­ლი უძ­ღე­ბი…

თან­და­თა­ნო­ბით ჩვენც დავ­შორ­დე­ბით.

სად არ ვი­­რე, ჩე­მო ლექ­სე­ბო,

სად არა მდევ­და ბე­დი მდე­ვა­რი,

შუ­­ღა­მი­სას ჩე­მო შემ­­­რე­ნო

და ჩემ­თან ერ­თად ღა­მის მთე­ვარ­ნო.

ვა­­მე, რო­გორ გა­გი­უცხოვ­დით,

სხვა ცხოვ­რე­ბა­ში მოვ­­­დი ვი­თომ­და,

არ­­და, ჩემს ჩრდილს თქვენ მი­უძღო­დით

და კვალ­ში გდევ­დით მეც ხომ თვი­თო­ნაც.

სად აღ­არ გწერ­დით – მთებ­ზე, ბო­ძებ­ზე,

ქა­რის ნაფ­ლეთ­ზე, რკი­ნის კა­ვებ­ზე,

ჯერ ხომ დაგ­კარ­გეთ, მე­რე მოგ­ძებ­ნეთ,

ვერ­მიგ­ნე­ბულ­საც ის­ევ და­ვე­ძებ.

თქვენც ასე რა­ტომ გა­მი­ნა­პი­რეთ,

რო­გორც უბ­­რი და­ნის მლე­სა­ვი,

ტყა­ვი გა­დამ­­­რა, ტყა­ვი ცხრა­პი­რი,

ვიდ­რე თქვენს სიტყ­ვებს ამ­ოვ­კემ­სავ­დი.

ვა­­მე, რო­გორ გა­მი­უცხოვ­დით,

რო­გორ მო­მე­დო მეც სა­რე­ვე­ლა,

მე­გუ­ლე­ბო­დით, ჩე­მო ლექ­სე­ბო

ჩე­მი­ვე ჯავ­რის უხ­მო მთრე­ვე­ლად.

ახ­ლა რა­ღა ვქნა, ალ­ბათ ერთ­მა­ნეთს

ათ­ას­ში ერთხელ თუ შე­ვეყ­რე­ბით,

და შე­მოდ­გო­მის ფარ­თო ფოთ­ლე­ბით

სავ­სეა ბაღ­ში გრძე­ლი მერ­ხე­ბი.

* * *

შენ ალ­ბათ გიკ­ვირს: რა და­­შა­ვე,

შენს მყუდ­რო კუთხეს რომ ვერ მი­­გენ

და წყნე­თის ქვე­მოთ ქა­რი ნარ­შა­ვებს

სულ და­­დევ­რად აფ­­რი­­ქებს.

რა ვრცე­ლია და უკ­­დე­გა­ნო

სივ­­ცე, რომ­ლი­თაც მზე­რა ივ­სე­ბა,

ხსნა არ იქ­ნე­ბა თვი­თონ შენ­გა­ნაც,

ამ­ას ხომ ხვდე­ბი უკ­ვე ის­­დაც.

გა­დახ­ვალ ხიდ­ზე, სა­დაც მდი­ნა­რე

ვე­რე კვლავ ის­ევ ისე მი­ღე­ლავს,

და ხე­დავ მწუხ­რის მსუ­ბუქ მი­ნა­რევს,

შენ სა­­თაც კი არ გა­­ხე­დავ.

შენ სა­­თაც კი არ გა­­ხე­დავ

ყველ­გან იდ­გე­ბა წყნა­რი ფერ­დო­ბი

არ გენ­დო­ბი­ან, კა­რი იღ­­ბა

და იხ­­რე­ბა, შენც არ ენ­დო­ბი.

ცხოვ­რე­ბას მო­აქვს თა­ვის ზვირ­თე­ბი

მო­აქვს ფო­თო­ლი, ხავ­სი, ნა­ფო­ტი

და გა­ვიწყ­დე­ბა წყნა­რი კირ­თე­ბით

რა­საც ფიქ­რობ­დი და არ ამ­ბობ­დი.

და გა­ვიწყ­დე­ბა, დაგ­ვიწყე­ბია,

დაგ­ვიწყე­ბია უკ­ვე მწა­რე­დაც

რო­ცა ჩრდი­ლე­ბი წყნა­რად წვე­ბი­ან

ცხოვ­რე­ბაც წყნა­რი მო­ჩანს გა­რე­დან.

რა­ტომ და­დი­ხარ, რო­გორც სა­ლო­სი,

ზოგ­ჯერ ფხი­ზე­ლი, ზოგ­ჯერ ნას­ვა­მი

და ვარ­­­­ლა­ვე­ბის ტა­ნი­სა­მო­სი

რა­ტომ გაც­ვია შენც იმ­ათ­სა­ვით.

შენ ალ­ბათ გიკ­ვირს, რა და­­შა­ვე,

რა­საც ეძ­ებ­დი, რომ ვერ მი­­გენ,

ირგ­­ლივ ლაყ­ბო­ბენ და ხორცს ხარ­შა­ვენ

და კითხუ­ლო­ბენ: პა­სუხს ვინ აგ­ებს?

* * *

ეს სახ­ლი, რო­გორც ძვე­ლი რვე­­ლი,

ეს სახ­ლი ან­და სახ­ლის კე­დე­ლი

გაც­ვე­თი­ლია და შემ­­­რე­­ლი

და აღ­არ­სა­ით არ­გამ­ხედ­ვე­ლი.

სად გა­იკ­რიფ­ნენ ის მო­სახ­ლე­ნი

დიდ­ხანს შემ­ყუ­რე ერ­თი ნა­თუ­რის,

და რო­დის შეწყ­და ყე­ფა ძაღ­ლე­ბის

ამ სიწყ­ნა­რე­ში გა­დახ­ლარ­თუ­ლი.

ეს ბი­ნა, რო­გორც ძვე­ლი რვე­­ლი,

ეს ბი­ნა, ან­და ბი­ნის კე­დე­ლი,

გაც­ვე­თი­ლია და შემ­­­რე­­ლი

და სუყ­ვე­ლაფ­რის გა­დამ­კეტ­ვე­ლი.

რა უნ­და მოხ­დეს, ერთ­მა ვარ­­­­ლავ­მა,

რომ გა­­ნა­თოს ძვე­ლი სარ­­მე­ლი,

ვინც ჩანს ნე­ტა­ვი, ვინ გა­ნას­­ვა­ვა

იმ­ის­გან, ვინც კი არ ჩანს გარ­­ვე­ვით.

ეს ქუ­ჩა რო­გორც ძვე­ლი რვე­­ლი,

ეს ქუ­ჩა ან­და ქუ­ჩის მხვე­ტე­ლი,

გაც­ვე­თი­ლია და დარ­­ვე­­ლი

და უკ­ვე სხვა­გან გა­დამ­ხედ­ვე­ლი.

* * *

გზა­ზე ლიც­ლი­ცებს ერ­თი ნა­თუ­რა

სა­­ქაოა, ხვდე­ბი ცე­ცე­ბით,

სი­ნამ­­ვი­ლე­ში ამ­ოწ­ვარ­თუ­ლა

შენც თით­ქოს იმ­ის ცახ­ცახს ეძ­ებ­დი

და ხე­დავ გვერ­დით ად­­მი­­ნებს

გა­და­ფე­ნი­ლებს გზებ­ზე ჩრდი­ლე­ბად,

ბრმებ­მა ხე­ვი რომ გა­და­­­რეს

და ტა­ნი ძლივს რომ ემ­ორ­ჩი­ლე­ბათ.

უც­ნა­­რია, სა­ით მი­დი­ხარ,

არ გი­ფიქ­რია ალ­ბათ ამ­­ზე,

ბრკი­­ლა სხი­ვი სხლტე­ბა ბინ­დი­დან

და კვეთს ჰა­ერ­ში მრუ­დე ალ­მა­სებს.

უც­ნა­­რია, არ გი­ფიქ­რია

იმ­­ზე, რა­ზეც უნ­და გე­ფიქ­რა,

თით­ქოს სა­ღა­თას ძი­ლად მიგ­­რილ­ხარ,

ვე­ღარ დაგ­ცალ­და, თით­ქოს ვერ იქ­ნა -

ვერ ამ­ოხ­ვე­დი მწა­რე სიზ­­რი­დან,

ვერ მო­ის­რუ­ლე სიზ­­რის ნარ­ჩე­ნი,

თით­ქოს ის ბლან­ტი შუ­ქი გი­ზი­დავს,

რომ­ლის ცქე­რა­საც თვა­ლებს აჩ­ვევ­დი.

აქ­აც სმაა და აქ­აც ჭა­მაა,

ენ­­გე­თია ეს თუ ერგ­ნე­თი,

და რა და­ვა აქვს ნე­ტავ ჯა­მა­ათს,

რა რჯით ქე­ლე­ხის შემ­დეგ შეკ­რე­ბილთ?

გზა­ზე ლიც­ლი­ცებს ერ­თი ნა­თუ­რა,

მეც თით­ქოს იმ­ის ცახ­ცახს ვე­ძებ­დი,

სი­ნამ­­ვი­ლე­ში ამ­ოწ­ვარ­თუ­ლა…

და მივ­ლას­ლა­სებ ხე­ლის ცე­ცე­ბით.

© ”არილი”

გივი ალხაზიშვილი – ლექსები

­­­

givi alkhazishvili 2343

განვაგრძოთ კითხვა

ვახუშტი კოტეტიშვილი – ლექსები

vakhushti

განვაგრძოთ კითხვა

ლია სტურუა – გადაარჩინეთ ჩვენი სულები და სხვ. ლექსები

განვაგრძოთ კითხვა