Posted on

ბესიკ ხარანაული

მკვდრე­ბის სიმ­ღე­რა

ნი­ნო კვა­ჭან­ტი­რა­ძეს

რო­ცა ყვე­ლა ეს კოშ­მა­რი არ­ყოფ­ნა­ში გა­და­­ნაც­­ლებს,

რო­ცა გაყ­ვა­ვილ­დე­ბა ცხოვ­რე­ბა და ჩვენ აღ­არ ვიქ­ნე­ბით,

გახ­სოვ­დეთ, რომ ყვე­ლა­ფე­რი ნამ­­ვი­ლად იყო!

რო­ცა სა­მარ­თა­ლი ხელთ მახ­ვილს და­­ჭერს,

რო­დე­საც ახ­ლე­ბი შუ­რის­გე­ბით გაძღე­ბი­ან

და სახ­­ჩო­ბე­ლე­ბი­დან გვა­მებს ჩა­მოხ­­ნი­ან,

საფ­ლა­ვებს გათხ­რი­ან, ლო­დებს გა­დაყ­რი­ან,

ამ­­­შიშ­­ლე­ბენ, ამ­­­ტიტ­­ლე­ბენ

და მკვდრებს, რო­გორც ცოცხ­ლებს, ისე გა­ლა­ხა­ვენ,

რომ ხსენ­დეს ის დღე სა­­კუ­ნე­ებ­ში,

ვით “მკვდრე­ბის გა­ლახ­ვა”…

რო­ცა ყვე­ლა­ფერ­ზე, რაც იმ დღეს მოხ­დე­ბა,

ძეგ­ლი აიგ­­ბა თუ სახ­ლი და­ინ­­რე­ვა,

წვი­მა მო­ვა თუ მი­წის­­­რა იქ­ნე­ბა,

ბატ­კა­ნი გაჩ­­დე­ბა თუ

ყრმა და­­ბა­დე­ბა –

იტყ­ვი­ან და­ნა­ნე­ბით თუ თა­ვის­მარ­­ლე­ბით,

“ეს იყო მკვდრე­ბის გა­ლახ­ვის დღე­საო”.

მა­ნამ­დის კი, მა­ნამ­დის,

ვიდ­რე მი­წა­ში ვართ,

და ვის­ვე­ნებთ ყო­ვე­ლი­ვე ზედ­მე­ტო­ბი­სა­გან,

რი­თაც რომ სი­ცოცხ­ლე აღ­ჭუ­რავს ად­­მი­ანს –

ქა­ლი – ქა­ლო­ბის­გან,

კა­ცი – კა­ცო­ბის­გან,

ღა­რი­ბი – ძონ­­თა­გან,

მდი­და­რი – ფუ­ლის­გან,

მე­ძა­ვი – სიძ­ვის­გან,

პო­­ტი – ლექ­სის­გან…

მა­ნამ­დის –

ვიდ­რე ძა­ლა შეს­წევს ჩვენს ლან­დებს,

გაფ­­თხი­ლებთ:

არ­­ვინ მო­გატყუ­ოთ, არ­­ვის და­­ჯე­როთ,

არ გა­და­ახ­­ნე­ვი­ნოთ ჩვე­ნი საფ­ლა­ვე­ბი,

გახ­სოვ­დეთ, რომ ყვე­ლა­ფე­რი ნამ­­ვი­ლად იყო!

და უფ­რო მე­ტიც…

რომ ირწ­მუ­ნოთ ჩვე­ნი ნათ­­ვა­მი

რომ ღირ­სე­ბაც ვი­ცო­დით და თა­ვის და­ცინ­ვაც,

რომ გვე­ქე­­ფა ამ­­­­ბა­ზე და რომ გვე­ხა­ლი­სა,

თუმ­ცა კი ჩვენ­ში არ ერია არც ერ­თი მარ­თა­ლი,

ბნელ­ში და შიმ­შილ­ში, შიშ­ში, მო­ნო­ბა­ში,

ჩვენ მა­ინც ვმღე­რო­დით!…

ეს ცხოვ­რე­ბა არაა იმ­ათ­­ვის, ვი­საც ეჩ­ქა­რე­ბა,

ეს ცხოვ­რე­ბაა იმ­ათ­­ვის, ვი­საც აგ­ვი­ან­დე­ბა,

ვინც შე­­ყო­ლია დარ­­მა და მწუ­ხა­რე­ბამ,

ვინც სა­წო­ლი­დან ამდ­გარ ცოლს თვა­ლი გა­­ყო­ლა,

ვინც ყოყ­მა­ნით და­იწყო დი­ლა,

ვინც და­ბა­დე­ბით­ვე შე­ყოვ­ნე­ბუ­ლია,

ვინც ლო­გინ­ში ოც­ნე­ბას არ­ჩევს

წვი­რი­ან ცხოვ­რე­ბას,

ვინც ღმერ­თის­­ვის ბევ­რი ილ­­ცა

და უჭ­ირს პირ­ვე­ლი ნა­ბი­ჯის გა­დად­­მა,

ვინც და­კარ­გუ­ლია “ჰო”-ში და “არა”-ში,

ვინც აფ­­სებს წვრილ­მან რა­მე­ებს,

რად­გან მსხვილ­მა­ნი – და­ბა­დე­ბა და სიკ­­დი­ლია

და არც ერ­თი ჩვენ არ გვე­კუთ­­ნის,

ვინც იც­ის, რომ, რა­საც აჰყ­ვე­ბი, იმ­ად იქ­ცე­ვი,

რომ, ვინც მსუ­ბუ­ქად ეწ­­ვა უღ­ელს,

ის უხ­მოდ კვდე­ბა მოხ­რე­შილ გზა­ზე,

ვინც იც­ის, რომ, სი­ხა­რუ­ლი უბ­­რო­ტოდ რო­დი არ­სე­ბობს,

იმ­­სი მოს­­ლით მუ­დამ რა­ღაც და­­ვიწყე­ბა,

ვინც იც­ის,

რომ, ნი­ჭი­­რი მი­ლი­ონ­ჯერ უღ­­ლა­ტებს თა­ვის თავს ხოლ­მე,

უნ­­ჭო კი ერთხე­ლაც არა,

რომ, ვინც არ აფ­რენს, ის სხვა რა­მით ზღავს,

ვინც ზიზ­ღის რუ­კას სიფ­­თხი­ლით ად­გენს,

რომ სიყ­ვა­რულს არ და­ამ­თხ­ვი­ოს,

ვინც იც­ის, რა ბო­რო­ტე­ბაა,

რომ გაღ­ვი­ძე­ბის­თა­ნა­ვე შე­უბ­ჯი­ნო ცხოვ­რე­ბას თვა­ლი,

ვინც იც­ის, რომ, მთა­ვა­რი სიტყ­ვე­ბი უკ­ვე წარ­მო­ით­­ვა

და ახ­ლა სა­ჭი­როა მათ­გან დრო­ზე გაც­ლა,

ვინც იც­ის – ად­­მი­ანს ის­იც შთა­­გო­ნებს,

რომ შე­უძ­ლია რა­ღა­ცა შე­ბილ­წოს,

რომ, უმ­ჯო­ბე­სია ერ­თი ნაკ­ლი სრულ­ყო,

ვიდ­რე მო­­დო ათ­ას სიქ­ვე­ლეს,

რომ, ვინც და­ლია სა­წამ­ლა­ვი, თაფ­ლი უკ­ვე ვე­ღარ უშ­ვე­ლის,

რომ, მო­ძუ­ლე­ებს ხი­დი არ­ას­­როს არ ჩა­უტყ­დე­ბათ,

რომ, გაქ­ცე­ულ ცოლს მზით­ვით უკ­ან არ­­ვინ მის­დევს,

რომ, სი­ლა­მა­ზე არ­სე­ბობს იმ­­ტომ,

შე­უმ­­ნე­ვე­ლი რომ იყ­ოს ბრმე­ბის­­ვის,

რომ ყვე­ლა­ზე სა­ში­ნე­ლი გა­სახ­სე­ნე­ბე­ლია – სიყ­ვა­რუ­ლის დრო,

რომ, ჯე­ჯი­ლი მო­სა­ვალ­ზე მე­ტი არ­ის, იმ­­დი – პურ­ზე,

რომ, გან­სა­კუთ­რე­ბით სა­ხი­ფა­თო­ნია

ღვთის­მო­სა­ვე­ბი და პატ­რი­­ტე­ბი,

და, მო­რა­ლის­ტის ერ­თა­დერ­თი თა­ვის­­ვე­ლაც – უზ­ნე­­ბაა,

რომ ამ ხალ­­მა მარ­ტო პირ­­­რის­წე­რა ის­წავ­ლა ქრის­ტეს­გან,

სხვა ყვე­ლა­ფე­რი, რაც ძნე­ლია, მას შე­­ტო­ვეს,

ხე­ლი კი არ და­­ცა­ლეს,

რო­გორც წვი­მას ხელს უც­ლის ბავ­­ვი,

რომ, სი­ძულ­ვი­ლის გრძნო­ბა ქო­ნე­ბა არაა,

მაგ­რამ სულ უგრ­­ნო­ბე­ლო­ბას მა­ინ­ცა სჯო­ბია,

რომ, კა­ცი მა­შინ მღე­რის ცხოვ­რე­ბა­ზე,

რო­ცა მას­ში გან­სა­ქონ­­დე­ბა ეშ­მა­კი,

რომ, რო­გორც კი ტყუ­­ლის თქმა მო­მინ­დე­ბა,

ვგრძნობ, თუ რო­გორ მიბ­რუნ­დე­ბა სი­ცოცხ­ლის ხა­ლი­სი,

რომ, სი­სუ­ლე­ლეა, ად­­მი­­ნებს შენ­ზე რომ უამ­ბობ,

ად­­მი­­ნებს უნ­და მო­უყ­ვე მათ­ზე,

რომ: გა­ნა იმ­ას უფ­რო მე­ტი მი­ზე­ზი ჰქონ­და,

ვიდ­რე მე მაქვს – გა­ჯავ­რე­ბი­სა?

მე ამ­ათ­ში ჩარ­ჩე­ნი­ლი ვარ, ის კი წა­ვი­და,

რომ, ად­­მი­­ნი ფა­სობს ცდუ­ნე­ბე­ბით,

რომ, “მე ვტყუი, ესე იგი – ვარ­სე­ბობ”… და ასე შემ­დეგ.

ვინც იც­ის, რომ საპ­ნის ბუშ­ტით ვერ აფ­რინ­დე­ბი,

იმ­ით მხო­ლოდ შე­იძ­ლე­ბა ძირს და­­ნარ­ცხო,

ქვე­მოთ­დახ­რილ ქუ­თუ­თო­თა გაკ­ვირ­ვე­ბა­ში,

ვინც იხ­უმ­რა, რომ ორი რამ – ფუ­ლი და სუ­ლი

არ­­ვის არ უნ­და გა­ან­დო,

ვინც სიკ­­დი­ლის წინ და­­ბა­რა –

“მე­ძი­ეთ მე და­კარ­გულ საგ­ნებ­ში”,

ვინც იც­ის, თუ რა­ზე იოც­ნე­ბოს:

გან­ვი­თა­რე­ბა და ბუ­ნებ­რი­ვი კლე­ბა

(თით­ქოს ჭკნო­ბა ყვა­ვი­ლო­ბა­ში),

რო­ცა სუ­ლი­ცა და სხე­­ლიც ერ­თად ჩა­იწ­ვე­ბა,

ვინც იც­ის, რომ ცხოვ­რე­ბა წა­გე­ბუ­ლია

და­ვიწყე­ბულ სი­ზარ­მა­ცე­ებ­ში,

რომ, საქ­მე და თა­მა­ში ის ორი სარ­კეა,

სა­დაც ად­­მი­ანს თა­ვის სა­ხის ხილ­ვა შე­უძ­ლია

და, რომ გა­ნუწყ­ვე­ტელ გა­და­ნაც­­ლე­ბა­ში

ეს ორი სარ­კე ერთ­მა­ნეთს ერწყ­მის,

ვინც იც­ის, რომ, თუ­კი გე­ლო­ლი­­ვე­ბი­ან,

ესე იგი,

რა­ღა­ცა­ზე თვალ­სა ხუ­ჭა­ვენ,

ვინც იც­ის, რომ, თუ არ შე­­გუ­­ბი

სიბ­­­ნი­სათ­ვის წაყ­რუ­­ბას და

სი­ლა­მა­ზის­­ვის თი­თებს შო­რის ცქე­რას,

ის­­ნი გაგ­­რე­სენ,

ვინც არ და­კარ­გა გუ­ლუბ­­­ვი­ლო­ბა,

რომ გა­იკ­ვირ­ვოს მე­­თა­სე­ჯერ –

რა­ტომ არ­ის ეს ცხოვ­რე­ბა ყო­ველ წამ­ში ასე ახ­­ლი,

რო­დე­საც ასე ძვე­ლი არ­ის და გაც­ვე­თი­ლი,

ვინც იც­ით,

რომ ბრძე­ნი არ­ას­­როს არ და­­ცავს თა­ვის სი­მარ­­ლეს,

ბრძე­ნი ელ­­დე­ბა ბრმა შემ­თხ­ვე­ვას,

რო­დე­საც მას და­­ჯე­რე­ბენ,

ვინც იც­ის, რომ, სა­ქარ­­ვე­ლო­ში

გი­ჟიც კი არ არ­ის თან­მიმ­დევ­რუ­ლი,

რომ ჯვა­რი, რო­მელ­საც მი­­ყუ­დებ,

არ არ­ის ჯვა­რი,

ჯვა­რი ის არ­ის, სულ რო­მე­ლიც უნ­და ატ­­რო.

და ასე შემ­დეგ…

ეს ცხოვ­რე­ბა არაა იმ­ათ­­ვის, ვი­საც ეჩ­ქა­რე­ბა,

ვინც ცოლს გა­უღ­რი­ნა,

– ჩა­იც­ვი, წა­ვი­დეთ!..

ეს ცხოვ­რე­ბაა იმ­ათ­­ვის ვინც მრა­ვალ­­ლის ფიქ­რით შე­იგ­ნო,

რომ, ად­­მი­­ნი ფა­სობს ცდუ­ნე­ბე­ბით

რომ, სა­ბო­ლო­ოდ დარ­­მუ­ნე­ბუ­ლე­ბი მი­წა­ში წვა­ნან

ასე ვიცხოვ­რეთ ჩვენ სა­ქარ­­ვე­ლო­ში,

ხან ჯო­ჯო­ხე­თად რომ ვსა­ხავ­დით

და ხან ლურჯ ქე­დე­ბად

და თუმ­ცა საჯ­დო­მე­ბით სკა­მებ­ზე ვე­მაგ­რეთ,

აზ­რე­ბი მა­ინც მი­მოგ­­დი­­და

და წვერს ვი­პარ­სავ­დით რა­დი­­ჰან­გებ­ზე,

სა­კუ­თა­რი სიმ­ღე­რა კი საფ­ლავ­ში მიგ­­ქონ­და.

და

რო­ცა ყვე­ლა ეს კოშ­მა­რი არ­ყოფ­ნა­ში გა­და­­ნაც­­ლებს,

რო­ცა გაყ­ვა­ვილ­დე­ბა ცხოვ­რე­ბა და ჩვენ აღ­არ ვიქ­ნე­ბით,

გახ­სოვ­დეთ, რომ ყვე­ლა­ფე­რი ნამ­­ვი­ლად იყო!

© ”არილი”

Posted on

ზვი­ად რა­ტი­ა­ნი

­­­­­­­­შრომაღამე. განმარტებითი ელე­გია

კარ­გი იქ­ნე­ბო­და ამ რბილ სა­ვარ­ძელ­ში დი­ლამ­დე ჯდო­მა

და თვლე­მა, მაგ­რამ მუხ­ლებ­ზე ვდგა­ვარ;

შენ ბავშვს აძ­­ნებ გვერ­დით ოთ­ახ­ში,

მე კი აქ­ეთ მუხ­ლებ­ზე ვდგა­ვარ

და იატ­აკ­ზე მი­მო­ფან­ტულ სა­თა­მა­შო­ებს ყუთ­ში ვა­ლა­გებ –

დღე უკ­ვე დას­რუ­ლე­ბუ­ლია, ვიწყე­ბი

მე. სამ­ზა­რე­­ლო­ში

უკ­ვე თუხ­თუ­ხებს ჩა­­და­ნი –

ვდუღ-დუღ-დუღ-დუღ­დე­ბი! და უკ­ვე მკერ­­შიც

(სად­ღაც, და­ახ­ლო­­ბით მკერ­­ში)

მე ვგრძნობ ვი­ღა­ცის გაღ­ვი­ძე­ბას, წა­მოდ­გო­მას. სა­ჭი­როა

და­ვის­ხა ჩაი, ყა­ვა მგო­ნი გაგ­ვი­თავ­და; და სა­ჭი­როა

უბ­რა­ლოდ ვწე­რო ყვე­ლა­ფე­რი,

რა­საც არ­­ვინ და­მი­ჯე­რებს, რა­საც აჯ­­ბებ­და

ამ რბილ სა­ვარ­ძელ­ში დი­ლამ­დე ჯდო­მა

და თვლე­მა. მაგ­რამ მე ვიწყე­ბი

მუხ­ლებ­ზე დგო­მით შუა ოთ­ახ­ში,

ვგრძელ­დე­ბი სა­წერ მა­გი­დას­თან. სა­ჭი­როა უბ­რა­ლოდ ვი­ყო

სიტყ­ვებ­თან და ტყუ­ილ-მარ­თალ წარ­სუ­ლებ­თან პი­რის­პირ მჯდო­მი

არ­­ულ სა­წერ მა­გი­დას­თან, სა­დაც ყვე­ლა­ფერს –

ყვე­ლა წიგნს და კა­ლამს და ფურ­ცელს –

იმ­თა­ვით­ვე მი­ვუ­ჩი­ნე თა­ვი­სი ად­გი­ლი; ამ­­ტო­მა­ცაა მუ­დამ არ­­­ლი

მა­გი­დაც და ფან­­რის რა­ფაც. ფან­­რის მიღ­მა კი

ჯერ უვ­არ­­­­ლა­ვო შა­ვი ცაა, მე­რე თბი­ლი­სი,

სა­დაც იმ­დე­ნი პო­­ტი და ავ­ად­­ყო­ფია –

კარ­გი იქ­ნე­ბა ჩა­მოფ­რინ­­ნენ მო­ელ­ვა­რე ან­გე­ლო­ზე­ბი

და მა­თი ფრთი­დან ამ­ოც­ლი­ლი თუნ­დაც ერ­თი ოქ­როს ბუმ­ბუ­ლი

სულ ად­ვი­ლად გან­კურ­ნავ­და

ყვე­ლა ლექსს და ყვე­ლა ტკი­ვილს. ფან­­რის აქ­ეთ კი

მე ვიწყე­ბი! და ჩემს მკერ­­ში ჩა­კუმ­შუ­ლი ჩე­მი­ვე ას­ლი,

სხე­ულ­ში ჩას­მუ­ლი იგ­­ვე სხე­­ლი – და­პა­ტა­რა­ვე­ბუ­ლი,

რო­მე­ლიც ბორ­გავს და ყი­რა­ზე გა­და­დის –

შეყ­ვა­რე­ბუ­ლია… და კარ­გი იქ­ნე­ბა

სე­რი­­ზუ­ლად და­­ლა­პა­რა­კოს მა­საც ან­გე­ლო­ზი

და გო­ნი­­რე­ბი­სა­კენ მო­­წო­დოს, მე კი ვიჯ­დე რბილ სა­ვარ­ძელ­ში

და ვთვლემ­დე. მაგ­რამ მე ვგრძელ­დე­ბი ღა­მის ქუ­ჩებ­ში,

ღა­მე მთავ­­დე­ბა. მე მიყ­ვარ­და, მუ­დამ მიყ­ვარ­და

გამ­თე­ნი­­სას ხე­ტი­­ლი: ძაღ­ლებს სძი­ნავთ, ხო­ლო ჩი­ტე­ბი

გა­­ბე­და­ვად ჭიკ­ჭი­კე­ბენ. პირ­ვე­ლი სხი­ვი

ბნე­ლია, რო­გორც სიყ­ვა­რუ­ლი, და ცი­ვია. პირ­ვე­ლი ხალ­ხი

მი­­გო­რე­ბენ ურ­­კე­ბით ბაზ­რის­კენ ყუ­თებს,

ურ­­კე­ბი ჭრი­­ლე­ბენ. მე­­რე ხალ­ხი

უახ­ლო­­სი პარ­კი­სა­კენ სა­სე­ირ­ნოდ მი­ძუნ­ძუ­ლე­ბენ;

ჩნდე­ბა პირ­ვე­ლი ავ­ტო­ბუ­სიც. მე მიყ­ვარ­და, მუ­დამ მიყ­ვარ­და

გამ­თე­ნი­­სას ხე­ტი­­ლი, რო­ცა ფიქ­რობ, რომ ხარ ნა­ტან­ჯი,

სის­­ლებ­შემ­­მა­რი, და­ძონ­ძი­ლი,

და ბარ­ბა­ცით რომ ბრუნ­დე­ბი და­კარ­გულ სახ­­ში

შო­რე­­ლი, სა­ძა­გე­ლი მგზავ­რო­ბი­დან, –

და სა­დარ­ბა­ზო შე­სას­­ლელ­თან შე­იძ­ლე­ბა და­ვი­ნა­ხო ჩე­მი­ვე თა­ვი,

სუფ­თად ჩაც­მუ­ლი, გა­პარ­სუ­ლი,

ნე­ტა­რე­ბით რომ აბ­­ლებს პირ­ველ სი­გა­რეტს

და უც­დის – ნუ­თუ იმ­ათ უც­დის? – ლიფ­ტი იღ­­ბა,

ის სი­გა­რე­ტის ნამწვს მო­ის­­რის

და გა­ბად­რუ­ლი ეგ­­ბე­ბა საყ­ვა­რელ ცოლ-შვილს,

მე­რე მი­დი­ან. მე კი მივ­­დევ, და­ძონ­ძი­ლი, სის­­ლებ­შემ­­მა­რი,

მივ­­დევ და ვყვი­რი: ვის მიყ­ვე­ბით, მე ხომ ეს ვარ, მე ხომ ეს­ეც ვარ…

­­­­­­­­­­ადამიანი ფანჯარასთან, გარეთ შემოდგო­მა

I

ათ­­ოდ თა­­ბა ჩე­მი წი­ნაპ­რე­ბის

და ცო­ტა ნაკ­ლე­ბი – შთა­მო­მავ­ლე­ბის

იგ­­ლის­­მე­ბა ალ­ბათ სის­­­ში,

მე კი არ ვი­ცი, რო­გორ ვიცხოვ­რო,

რო­გორ ვწე­რო და რო­გორ გან­ვი­ცა­დო

ეს ამ­სიყ­ვით­ლე შე­მოდ­გო­მა,

რო­მელ­მაც შე­აგ­რო­ვა ნა­წილ-ნა­წილ გაბ­ნე­­ლი ყო­ვე­ლი ეჭ­ვი

და თქვა: ყვე­ლა­ფე­რი თა­ვი­დან იწ­ყე­ბა,

რო­გორც ყო­ველ­­ვის, ჭკნო­ბით.

II

შე­მოდ­გო­მამ­­ვი­დო­ბი­სა.

მე შე­მიძ­ლია სა­­თო­ბით ვიჯ­დე ფან­ჯა­რას­თან

და ვგრძნობ­დე, შე­უძ­ლე­ბე­ლია რა­მე­ზე წე­რა.

შე­მოდ­გო­მამ­­ვი­დო­ბი­სა, ჩე­მო ცხოვ­რე­ბავ.

ჩე­მო მო­­ხელ­თე­ბე­ლო, ჩე­მო მუ­დამ ცვა­ლე­ბა­დო,

ჩე­მო თით­­მის არ­­ჩე­მო არ­სე­ბო­ბავ,

მე შე­მიძ­ლია სა­­თო­ბით ვიჯ­დე ფან­ჯა­რას­თან,

მე შე­მიძ­ლია შე­მოდ­გო­მის დღე იყ­ოს გა­რეთ,

მე შე­მიძ­ლია გა­რეთ თბი­ლო­დეს,

მე შე­მიძ­ლია მო­დი­­დეს სა­მი გო­გო­ნა,

გუ­ლი კი გრძნობ­დეს: მათ­გან ერთ-ერ­თი

ჩე­მი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლია, ხო­ლო მე­­რე

ჩე­მი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლია, მე­სა­მე კი

ჩე­მი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლია. შე­საძ­ლოა

არ შე­მეძ­ლოს სხვაგ­ვა­რად წე­რა.

მე შე­მიძ­ლია,

შე­მოდ­გო­მამ­­ვი­დო­ბი­სა,

არ შე­მეძ­ლოს სხვა­გა­რად წე­რა.

Exvoto

წე­რე, რა­საც არ­­ვინ და­გი­ჯე­რებს.

ვი­თომც არ­­ფე­რი, წე­რე

მოჩ­ვე­ნე­ბებ­ზე, რო­მელ­თა არ­სე­ბო­ბას

ვერც შენ ირწ­მუ­ნებ­დი, მაგ­რამ.

წე­რე, რა­საც არ­­ვინ გა­პა­ტი­ებს.

მანდ არა, ქვე­მოთ, ფურ­ცელ­ზე წე­რე,

რომ შენ თვი­თონ ხარ სა­კუ­თა­რი თა­ვის სამ­შობ­ლო

და რომ წმინ­დაა შე­ნი გუ­ლი.

წე­რე, რის გა­მოც დაგ­ცი­ნე­ბენ.

ნუ და­უც­დი შთა­გო­ნე­ბას, თა­მა­მად წე­რე

ყო­ველ­­ღი­ურ უს­­მარ­­ლო დამ­ცი­რე­ბებ­ზე

და პირ­­ვა­რაყ­რილ შენს რწმე­ნა­ზე.

კი­დევ რა? წე­რე სიყ­ვა­რულ­ზეც

და თქვი, რომ ჩაწ­­დი სა­­დუმ­ლოს –

რომ ლექ­სე­ბი იწ­­რე­ბა სიყ­ვა­რუ­ლამ­დე

და სიყ­ვა­რუ­ლის შემ­დეგ იკ­ითხე­ბა.

© “არილი”

Posted on

ანდ­რო ბუ­ა­ჩი­ძე

წუ­ხი­ლი ლექ­სე­ბის გა­მო

ვა­­მე, რო­გორ გა­მი­უცხოვ­დით

ად­რე შეთხ­ზუ­ლო ჩე­მო ლექ­სე­ბო,

ვარ­­­­ლა­ვი თქვენს თავს რომ მკარ­ნა­ხობ­და,

მთის კორ­ტო­ხებ­ზე უნ­და ვე­ძე­ბო.

და თქვენ თვი­თო­ნაც ზურ­გი მაქ­ცი­ეთ,

გა­ნა­თე­ბუ­ლი ელ­ნა­თუ­რე­ბით,

ელ­ნა­თუ­რე­ბი სხი­ვებს ის­როდ­ნენ,

რო­გორც ბა­დე­ებს მე­ბა­დუ­რე­ბი.

ვა­­მე, რო­გორ მე­უცხო­­ბით

და­ვიწყე­ბუ­ლო ჩე­მო ლექ­სე­ბო,

მე ყე­ლამ­დე ვარ სავ­სე ცხოვ­რე­ბით

და აღ­არც მინ­და სად­მე გე­ძე­ბოთ.

არ­­და, რო­გორ გწერ­დით კედ­ლებ­ზე

ხელ­მიბ­ჯე­ნი­ლი და მოწყე­ნი­ლი,

თით­ქოს კარ­ნა­ხით მე­წე­რე­ბო­და

უკ­­ნას­­ნე­ლი ღა­მის წე­რი­ლი.

ვა­­მე, რო­გორ გა­მი­უცხოვ­დით –

რო­გორც ტო­ვე­ბენ შვი­ლებს მშობ­ლე­ბი

ან მშობ­ლებს ტო­ვებს შვი­ლი უძ­ღე­ბი…

თან­და­თა­ნო­ბით ჩვენც დავ­შორ­დე­ბით.

სად არ ვი­­რე, ჩე­მო ლექ­სე­ბო,

სად არა მდევ­და ბე­დი მდე­ვა­რი,

შუ­­ღა­მი­სას ჩე­მო შემ­­­რე­ნო

და ჩემ­თან ერ­თად ღა­მის მთე­ვარ­ნო.

ვა­­მე, რო­გორ გა­გი­უცხოვ­დით,

სხვა ცხოვ­რე­ბა­ში მოვ­­­დი ვი­თომ­და,

არ­­და, ჩემს ჩრდილს თქვენ მი­უძღო­დით

და კვალ­ში გდევ­დით მეც ხომ თვი­თო­ნაც.

სად აღ­არ გწერ­დით – მთებ­ზე, ბო­ძებ­ზე,

ქა­რის ნაფ­ლეთ­ზე, რკი­ნის კა­ვებ­ზე,

ჯერ ხომ დაგ­კარ­გეთ, მე­რე მოგ­ძებ­ნეთ,

ვერ­მიგ­ნე­ბულ­საც ის­ევ და­ვე­ძებ.

თქვენც ასე რა­ტომ გა­მი­ნა­პი­რეთ,

რო­გორც უბ­­რი და­ნის მლე­სა­ვი,

ტყა­ვი გა­დამ­­­რა, ტყა­ვი ცხრა­პი­რი,

ვიდ­რე თქვენს სიტყ­ვებს ამ­ოვ­კემ­სავ­დი.

ვა­­მე, რო­გორ გა­მი­უცხოვ­დით,

რო­გორ მო­მე­დო მეც სა­რე­ვე­ლა,

მე­გუ­ლე­ბო­დით, ჩე­მო ლექ­სე­ბო

ჩე­მი­ვე ჯავ­რის უხ­მო მთრე­ვე­ლად.

ახ­ლა რა­ღა ვქნა, ალ­ბათ ერთ­მა­ნეთს

ათ­ას­ში ერთხელ თუ შე­ვეყ­რე­ბით,

და შე­მოდ­გო­მის ფარ­თო ფოთ­ლე­ბით

სავ­სეა ბაღ­ში გრძე­ლი მერ­ხე­ბი.

* * *

შენ ალ­ბათ გიკ­ვირს: რა და­­შა­ვე,

შენს მყუდ­რო კუთხეს რომ ვერ მი­­გენ

და წყნე­თის ქვე­მოთ ქა­რი ნარ­შა­ვებს

სულ და­­დევ­რად აფ­­რი­­ქებს.

რა ვრცე­ლია და უკ­­დე­გა­ნო

სივ­­ცე, რომ­ლი­თაც მზე­რა ივ­სე­ბა,

ხსნა არ იქ­ნე­ბა თვი­თონ შენ­გა­ნაც,

ამ­ას ხომ ხვდე­ბი უკ­ვე ის­­დაც.

გა­დახ­ვალ ხიდ­ზე, სა­დაც მდი­ნა­რე

ვე­რე კვლავ ის­ევ ისე მი­ღე­ლავს,

და ხე­დავ მწუხ­რის მსუ­ბუქ მი­ნა­რევს,

შენ სა­­თაც კი არ გა­­ხე­დავ.

შენ სა­­თაც კი არ გა­­ხე­დავ

ყველ­გან იდ­გე­ბა წყნა­რი ფერ­დო­ბი

არ გენ­დო­ბი­ან, კა­რი იღ­­ბა

და იხ­­რე­ბა, შენც არ ენ­დო­ბი.

ცხოვ­რე­ბას მო­აქვს თა­ვის ზვირ­თე­ბი

მო­აქვს ფო­თო­ლი, ხავ­სი, ნა­ფო­ტი

და გა­ვიწყ­დე­ბა წყნა­რი კირ­თე­ბით

რა­საც ფიქ­რობ­დი და არ ამ­ბობ­დი.

და გა­ვიწყ­დე­ბა, დაგ­ვიწყე­ბია,

დაგ­ვიწყე­ბია უკ­ვე მწა­რე­დაც

რო­ცა ჩრდი­ლე­ბი წყნა­რად წვე­ბი­ან

ცხოვ­რე­ბაც წყნა­რი მო­ჩანს გა­რე­დან.

რა­ტომ და­დი­ხარ, რო­გორც სა­ლო­სი,

ზოგ­ჯერ ფხი­ზე­ლი, ზოგ­ჯერ ნას­ვა­მი

და ვარ­­­­ლა­ვე­ბის ტა­ნი­სა­მო­სი

რა­ტომ გაც­ვია შენც იმ­ათ­სა­ვით.

შენ ალ­ბათ გიკ­ვირს, რა და­­შა­ვე,

რა­საც ეძ­ებ­დი, რომ ვერ მი­­გენ,

ირგ­­ლივ ლაყ­ბო­ბენ და ხორცს ხარ­შა­ვენ

და კითხუ­ლო­ბენ: პა­სუხს ვინ აგ­ებს?

* * *

ეს სახ­ლი, რო­გორც ძვე­ლი რვე­­ლი,

ეს სახ­ლი ან­და სახ­ლის კე­დე­ლი

გაც­ვე­თი­ლია და შემ­­­რე­­ლი

და აღ­არ­სა­ით არ­გამ­ხედ­ვე­ლი.

სად გა­იკ­რიფ­ნენ ის მო­სახ­ლე­ნი

დიდ­ხანს შემ­ყუ­რე ერ­თი ნა­თუ­რის,

და რო­დის შეწყ­და ყე­ფა ძაღ­ლე­ბის

ამ სიწყ­ნა­რე­ში გა­დახ­ლარ­თუ­ლი.

ეს ბი­ნა, რო­გორც ძვე­ლი რვე­­ლი,

ეს ბი­ნა, ან­და ბი­ნის კე­დე­ლი,

გაც­ვე­თი­ლია და შემ­­­რე­­ლი

და სუყ­ვე­ლაფ­რის გა­დამ­კეტ­ვე­ლი.

რა უნ­და მოხ­დეს, ერთ­მა ვარ­­­­ლავ­მა,

რომ გა­­ნა­თოს ძვე­ლი სარ­­მე­ლი,

ვინც ჩანს ნე­ტა­ვი, ვინ გა­ნას­­ვა­ვა

იმ­ის­გან, ვინც კი არ ჩანს გარ­­ვე­ვით.

ეს ქუ­ჩა რო­გორც ძვე­ლი რვე­­ლი,

ეს ქუ­ჩა ან­და ქუ­ჩის მხვე­ტე­ლი,

გაც­ვე­თი­ლია და დარ­­ვე­­ლი

და უკ­ვე სხვა­გან გა­დამ­ხედ­ვე­ლი.

* * *

გზა­ზე ლიც­ლი­ცებს ერ­თი ნა­თუ­რა

სა­­ქაოა, ხვდე­ბი ცე­ცე­ბით,

სი­ნამ­­ვი­ლე­ში ამ­ოწ­ვარ­თუ­ლა

შენც თით­ქოს იმ­ის ცახ­ცახს ეძ­ებ­დი

და ხე­დავ გვერ­დით ად­­მი­­ნებს

გა­და­ფე­ნი­ლებს გზებ­ზე ჩრდი­ლე­ბად,

ბრმებ­მა ხე­ვი რომ გა­და­­­რეს

და ტა­ნი ძლივს რომ ემ­ორ­ჩი­ლე­ბათ.

უც­ნა­­რია, სა­ით მი­დი­ხარ,

არ გი­ფიქ­რია ალ­ბათ ამ­­ზე,

ბრკი­­ლა სხი­ვი სხლტე­ბა ბინ­დი­დან

და კვეთს ჰა­ერ­ში მრუ­დე ალ­მა­სებს.

უც­ნა­­რია, არ გი­ფიქ­რია

იმ­­ზე, რა­ზეც უნ­და გე­ფიქ­რა,

თით­ქოს სა­ღა­თას ძი­ლად მიგ­­რილ­ხარ,

ვე­ღარ დაგ­ცალ­და, თით­ქოს ვერ იქ­ნა –

ვერ ამ­ოხ­ვე­დი მწა­რე სიზ­­რი­დან,

ვერ მო­ის­რუ­ლე სიზ­­რის ნარ­ჩე­ნი,

თით­ქოს ის ბლან­ტი შუ­ქი გი­ზი­დავს,

რომ­ლის ცქე­რა­საც თვა­ლებს აჩ­ვევ­დი.

აქ­აც სმაა და აქ­აც ჭა­მაა,

ენ­­გე­თია ეს თუ ერგ­ნე­თი,

და რა და­ვა აქვს ნე­ტავ ჯა­მა­ათს,

რა რჯით ქე­ლე­ხის შემ­დეგ შეკ­რე­ბილთ?

გზა­ზე ლიც­ლი­ცებს ერ­თი ნა­თუ­რა,

მეც თით­ქოს იმ­ის ცახ­ცახს ვე­ძებ­დი,

სი­ნამ­­ვი­ლე­ში ამ­ოწ­ვარ­თუ­ლა…

და მივ­ლას­ლა­სებ ხე­ლის ცე­ცე­ბით.

© ”არილი”