• პოეზია

    თი­ნი­კო ხუ­ტუ­რი­ძე


    ­ბურთი და თა­ვი


    ­­ნაწილი I

    მე ავ­­ღე

    რე­ზი­ნის ბურ­თი და გავ­ტყორ­­ნე

    შორს. ფე­ხე­ბის ქვეშ კი მი­დი­­და

    მდი­ნა­რე

    და ჩემს აკ­ან­კა­ლე­ბულ ან­­რეკლს

    ამშ­ვი­დებ­­ნენ თხე­ლი თევ­ზე­ბი.

    ქარ­­ნის მი­ლებ­ზე

    შე­მომ­­­და­რი ბი­ჭე­ბი აფ­ურ­თხებ­­ნენ

    მდი­ნა­რე­ში დაგ­რო­ვილ სპაზ­მებს.

    ნაგ­ვის გრო­ვა­ში თეთ­რი ხო­ჭო­­ბი

    მი­ას­ვე­ნებ­­ნენ შვი­ლებს

    და გა­მოხ­რულ ძვლებ­ში მარ­ხავ­­ნენ.

    მე ავ­­ღე

    რე­ზი­ნის ბურ­თი და გა­და­ვუგ­დე

    იქ­ვე მდგარ მო­ხუცს. რომ­ლის

    უზ­არ­მა­ზა­რი თა­ვი ჰგავ­და

    მზეს. და

    ბურ­თი და­იწ­ვა. მი­მო­ვი­ხე­დე და

    ვე­რა­ფე­რიც ვე­ღარ ავ­­ღე. ვე­რა­ფე­რიც

    ვე­ღარ გა­და­ვუგ­დე ვე­რა­ვის ვერ­სად.

    შორს

    ქარ­­ნის მი­ლე­ბი აფ­ურ­თხებ­­ნენ

    ცივ მდი­ნა­რე­ში და ქუ­ჩა­ში

    ბავ­­ვე­ბი თა­მა­შობ­­ნენ

    ბურ­თით.

    ჩემს აკ­ან­კა­ლე­ბულ ან­­რეკლს

    გა­დავ­­ვიე ხე­ლი და ვუ­ჩურ­ჩუ­ლე

    ყელ­ში

    სხვი­სი სიმ­­ვი­დე.

    ნა­წი­ლი II

    მე ვი­წე­ქი

    გა­ტე­ხი­ლი ბეჭ­დის გვერ­დით და მი­სი

    თვა­ლი

    მი­ნა­თებ­და მუხ­ლის­თა­ვებს.

    მრგვალ მინ­დორ­ში მუ­შე­ბი თე­სავ­­ნენ

    მზე­ებს და გა­ზაფხულ­ზე ბა­რავ­­ნენ

    გულ­მოდ­გი­ნედ.

    სხვა მზე­­ბი ცა­ში ბჭობ­­ნენ იმ­­ზე

    თუ რო­გორ ამ­­ეთხა­რათ

    ძმე­ბი მზე­­ბი.

    გულ­მოდ­გი­ნე მუ­შე­ბი კი შუბ­ლი­დან

    ხე­ლის ზურ­გით იწ­მენ­­­ნენ ოფლს

    და ჩა­ლის ქუ­დებს კი­დებ­­ნენ

    ხე­ებ­ზე.

    მე ვი­წე­ქი

    ზურ­­ზე და ნა­გა­საკ­ში გაბ­ნე­­ლი

    ატ­­მუ­რი ბომ­ბე­ბის კვამ­ლი მი­კენ­კავ­და

    ფილ­­ვებს

    რომ­ლე­ბიც მეწყო მი­წა­ზე ხე­ლებ­თან

    ერ­თად.

    ბავ­­ვებს მზის ყა­ნა­ში გა­და­­ვარ­დათ

    ბურ­თი და გა­დაწყ­ვი­ტეს გაქ­ცე­ვა იქ

    სა­დაც არ იქ­ნე­ბო­და ყა­ნე­ბი და

    მუ­შე­ბი

    გა­­ბე­რავ­­ნენ მზის­ხე­ლა ბურ­თებს.

    ნა­წი­ლი III

    მე არ ვი­წე­ქი

    მი­წა­ზე. არც ბა­ლახ­ზე და სა­ერ­თოდ

    ვე­კი­დე სა­რეცხის თოკ­ზე თავ­და­ყი­რა –

    მზე­ზე ვშრე­ბო­დი.

    ხე­ლე­ბი­დან კი ვწვე­თავ­დი წყალს.

    ჩქარ მდი­ნა­რე­ში ჩან­და ცა.

    კი­დევ ხი­დი. კი­დევ თვით­­­რი­ნა­ვი

    რო­მელ­საც ნა­გა­საკ­ში

    მიჰ­ქონ­და ბომ­ბე­ბი

    და პი­ლო­ტებს ეკ­­თათ მზის სათ­ვა­ლე.

    აი ეს ჩან­და მდი­ნა­რე­ში

    კი­დევ.

    მე არც ვი­ჯე­ქი. არც ვი­წე­ქი ბა­ლახ­ზე

    თუნ­დაც

    მი­წა­ზე –

    ვჩან­დი გაღ­მა

    იქ მინ­დორ­ში იაპ­­ნელ ბავ­­ვებს

    ვუკ­რე­ფავ­დი ბურ­თებს და ეს­ეც ჩან­და

    მდი­ნა­რე­ში კი­დევ.

    სხვა არ­­ფე­რი. სხვა არ­­ფე­რი

    არ იყო ირგ­­ლივ.

    ­მკვდარი თოვ­ლი

    არ იცი რა ხდე­ბა ჩემს

    გა­რეთ. და­ხუ­რე კა­რი.

    სი­ნათ­ლე გაქ­რა მზე­ნაკ­რა­ვი თხე­ლი

    თოვ­ლი­ვით.

    ამ­­ტო­მაც ხე­ლის­ცე­ცე­ბით მო­ძებ­ნე რა­მე

    ჩა­მო­ჯე­ქი სულ ერ­თი წუ­თით

    ვიდ­რე სა­მო­ვა­რი წა­მო­დუღ­დე­ბო­დეს

    კა­რა­ქა­რე­ულ თაფ­ლი­ან პურ­ზე

    და­ვატყობ­დე უკ­­ნას­­ნელ ნაკ­ბი­ლა­რებს და

    უხ­ვად შეყ­რილ კა­ბის ნა­­ჭებს შე­ვის­წო­რებ­დე.

    მე­რე ერ­თად გა­ვი­დეთ გა­რეთ

    სა­დაც ყო­ჩაღ­მა მა­მა­ჩემ­მა და­ბა­რა

    მი­წა.

    შა­ვი მი­წა და­­ფა­რა ნორ­ჩი ფუტ­­რე­ბით

    იმ­ის გა­რეთ კი ამ­­ქო­ლეს მა­ღა­ლი კა­რი.

    ჩვენ დავ­­ჩით შიგ­ნით –

    მოგ­ვატყუ­ეს უს­­ნათ­ლო თეთ­­მა

    ხე­ლებ­მა

    ამ სა­მო­ვარ­საც წა­ექ­ცა ფე­ხი –

    მე­ურ­მე­­ბი კე­თილ ხა­რებს უქ­ნე­ვენ შოლ­ტებს

    იმ­ათ ყვი­რილ­მა შე­არ­ხია

    ჩემს მუხ­ლებ­ზე და­ფე­ნი­ლი კა­ბის ნა­­ჭი.

    ჩვენ დავ­­ჩით შიგ­ნით –

    მე და­ვი­ნა­ხე

    რო­გორ ას­წია მა­მა­ჩემ­მა დაღ­ლი­ლი თა­ვი.

    შენც ხომ შე­ხე­დე

    ჩემს მხრებს იქ­ით მზემ მოკ­ლა თოვ­ლი

    და გა­მარ­­ვე­ბის ნიშ­ნად შეჰ­კივ­ლა.

    და­ხუ­რე კა­რი.

    შენ არ იც­­დი რა ხდე­ბო­და

    ჩემს იქ­ით. გა­რეთ.

    შენ გინ­და რომ დამ­­ლი­ჯონ ძაღ­ლებ­მა

    ცო­ფი­ან­მა ძაღ­ლებ­მა ჩა­მოგ­ლი­ჯონ ფარ­და

    ჩე­მი ფან­­რის

    რომ­ლის მიღ­მაც გამ­­ლე­ლე­ბის ცნო­ბის­მოყ­ვა­რე.

    თა­ვებს ვთლი და

    ჭერ­ში ვაწყობ.

    იმ­ათ ფე­ხებ­ზე და­ბე­რი­ლი ძარ­­ვე­ბი

    მა­მუნ­ჯე­ბენ –

    თმე­ბი მცვი­ვა.

    თმე­ბი ორ­მო­ში.

    შა­ვი კა­ტე­ბი კნა­ვი­ან თვა­ლებ­თან.

    არა. ფე­რი

    (ც) არ იცვ­ლე­ბა –

    აი ხე­ლე­ბი: თი­თე­ბი არ­ას­წო­რია და

    დე­და­ბე­რი ჯოხს მი­კა­კუ­ნებს თავ­ში

    მე­ზობ­ლის ქა­ლე­ბი კი წვე­ლი­ან თბილ ძრო­ხებს.

    ფე­რე­ბი და­მექ­ცა პე­ნი­ცი­ლი­ნის ბოთ­ლი­დან

    მინ­დორ­ში ამ­­ტო­მაც გა­ჩე­ხეს ზვი­ნე­ბი და

    აყ­ვა­ვე­ბუ­ლი ნაძ­ვე­ბი

    სა­ხე­ში მირ­ტყა­მენ ფეს­ვებს.

    ერ­თი თბი­ლი ძრო­ხა

    უკ­ვე დაკ­ლეს კა­ცებ­მა.

    ალ­ბათ შე­ჭა­მენ

    არა ფე­რი (ც) –

    დაჭ­რი­ან და ჩა­უშ­ვე­ბენ ორ­მო­ში.

    შენ კი გინ­და რომ დამ­­ლი­ჯონ ძაღ­ლებ­მა

    ცო­ფი­ან­მა ძაღ­ლებ­მა ჩა­მოგ­ლი­ჯონ

    იმ­ათ ფე­ხებ­ზე და­ბე­რი­ლი ძარ­­ვე­ბი.

    © ”არილი”

  • პოეზია

    ალ­ე­კო ცქი­ტიშ­ვი­ლი


    და­კარ­გუ­ლი ად­­მი­­ნი

    თქვი: ყვე­ლა­ფე­რი კარ­გა­დაა,

    უბ­რა­ლოდ – კარ­გად!

    კარ­გად იპ­არ­სავ დი­ლით

    პირს და კარ­გად სა­უზ­მობ,

    კარ­გად გა­დი­ხარ ში­ნი­დან

    გა­რეთ, სა­დაც კარ­გებს

    დღი­თიდ­ღე კარ­გავ და

    ყო­ველ მათ­განს

    კარ­გი კა­ცის მზე­რა აქვს

    მე­რე, რო­ცა კარ­გად

    აღ­არ გახ­სოვს მა­თი სა­ხე­ლი

    და ყვე­ლა­ფე­რი კარ­გა­დაა,

    უბ­რა­ლოდ – კარ­გად!..

    უბ­რა­ლოდ, კარ­გი ამ­ინ­დია

    და ლა­პა­რა­კობ

    ად­­მი­ან­თან ამ ამ­ინ­­ზე,

    რო­გორც, ვთქვათ, ქალ­ზე:

    “რა მშვე­ნი­­რი ამ­ინ­დია”…

    “დი­ახ ბა­ტო­ნო, გუ­შინ­დელ­ზე

    უკ­­თე­სი”, – გპა­სუ­ხობს იგი

    და მე­რე დიდ­ხანს კარ­გად

    დუმ­ხართ. რო­ცა მზე ჩა­ვა,

    კარ­გი მთვა­რე ამ­­ვა, ხო­ლო

    კარგ მთვა­რეს ის­ევ

    კარ­გი მზე შეც­­ლის და

    ყვე­ლა­ფე­რი კარ­გა­დაა, უბ­რა­ლოდ –

    კარ­გად და რა თქმა უნ­და,

    კარ­გა­და ხარ შენც, ყვე­ლა­ფერ­ში

    რა­კი ასე ძა­ლი­ან კარ­გად

    ჩა­ხე­დუ­ლი ხარ და ამ

    სი­კარ­გის ხვე­­ლებ­ში და­კარ­გულ­მა

    თქვი: ყვე­ლა­ფე­რი კარ­გა­დაა,

    უბ­რა­ლოდ – კარ­გად!.. კარ­გად.

    2000 წ.

    © ”არილი”

  • პოეზია

    ზუ­რაბ რთვე­ლი­აშ­ვი­ლი


    * * *

    მითხა­რი, რო­გორ არ მოგ­წონ­ვარ? მე ვში­შობ შენ­­ვის!

    შენ­­ვის მო­ვუშ­ვებ მეჩხერ წვე­რებს სა­კად­რის ღა­მით,

    შენ­­ვის ვი­კის­რებ მძი­მე ღი­პის ტა­რე­ბას ჩუ­მად,

    შენ­­ვის ოქ­როს ჯაჭვს და­ვი­კი­დებ კი­სერ­ზე ნე­ლა.

    მითხა­რი, რო­გორ მი­ვი­წე­ბო შე­ნი სხე­­ლი?

    რო­გორ ავ­აწყო შე­სა­ფე­რი შენ­­ვის სიმ­ღე­რა?

    მითხა­რი, სად გყავს ვა­გი­ნი­დან გა­მოქ­ცე­­ლი

    პა­ტა­რა კა­ცი, რომ ჰკი­­და ცო­ტა ხნის უკ­ან.

    მითხა­რი, თით­ქოს მე ვი­ყა­ვი გი­ჟი მე­ხან­­რე,

    რომ სა­აღ­ლუ­მო ორ­გი­­ბის ვაქ­რობ­დი კოც­ნებს.

    მითხა­რი მა­შინ, რა­ტომ ზვე­რავ ფრთხი­ლად ამ ან­ძას,

    მითხა­რი, რის­­ვის არ უკ­ითხავ მას ღა­მის ლოც­ვებს…

    © ”არილი”

  • პოეზია

    ლელა სამნიაშვილი


    * * *

    ფო­თო­ლია თუ – ოქ­როს რკა­ლია –

    ძვირ­ფა­სო, შენ რომ ხელ­ში გი­ჭი­რავს?

    ზედ და­­ტე­ვა წყვი­ლი კა­ლია,

    ნემ­სიყ­ლა­პია, ან­დაც – ჭრი­ჭი­ნა.

    შენ – სიყ­ვა­რუ­ლი – რკა­ლად აქ­ციე,

    მე – რკა­ლის – ფოთ­ლად ქცე­ვას ვა­პი­რებ;

    და ისე მიყ­ვარს – ან­­მა­ცია, –

    ზედ მი­ვა­ხა­ტავ – ნემ­სიყ­ლა­პი­ებს.

    გვე­ლის წე­ლი­წა­დი

    მთე­ლი თორ­მე­ტი წე­ლი­წა­დი მო­ვან­დო­მე

    ამ ზღაპ­რის თხრო­ბას – შენ­­ვის;

    და ის­ევ – წრე იხს­ნე­ბა რკა­ლად

    და რკა­ლი – ად­გი­ლი­დან იძვ­რის,

    მო­ცუ­რავს. ჩე­მი ახ­­ლი ბეჭ­დის თვა­ლი

    ნა­თე­ბას იწ­ყებს. ეს არ­ის – გვე­ლის წე­ლი­წა­დი.

    თი­თი­დან ვიძ­რობ, ვატ­რი­­ლებ.

    რა ჩა­ვუთ­­ვა? – სარ­­­ლის მიღ­მა –

    თეთ­რი ღრუ­ბე­ლი ლა­მა­ზია –

    ფიჭ­ვის მწვა­ნე ღრუ­ბელს დაჰ­ყუ­რებს.

    მე ვი­სურ­ვებ და ჰა­ერ­ში – ფან­ტე­ლე­ბი

    ატ­ივ­ტივ­დე­ბა. მე­რე ის­ევ – ვაშ­ტერ­დე­ბი –

    ზამ­­რის ოთ­­ხის თუხ­თუ­ხა წერ­ტილს –

    ჩა­­დანს, – იგი კვლავ ამთ­­ნა­რებს –

    მოწყე­ნი­სა­გან; ის არ არ­ის –

    ზღაპ­რის ერთ­გუ­ლი. რა ჩა­ვუთ­­ვა?! –

    წვნი­­ნი – მა­რილს რომ ვა­მა­ტებ –

    სულ­­­ლად დამ­­­ბა­რა. მა­რი­ლი –

    მკვდა­რი შა­ქა­რია. დღეს ცოცხ­­დე­ბა

    ყვე­ლა კრის­ტა­ლი და პა­ტა­რა გო­გო,

    რო­მე­ლიც – მზე­თუ­ნა­ხა­ვის ნაწ­ნა­ვებ­ზე –

    უარს ამ­ბობ­და, და თეთ­რი ცხე­ნი

    სურ­და, ან – შა­ვი, ოღ­ონდ – ყველ­გან

    თვი­თონ ექ­რო­ლა; და მე­რე –

    ამ­ბის გა­საგ­­ძე­ლებ­ლად – ის­ტო­რი­ის

    სა­ხელ­­ძღ­ვა­ნე­ლოს კითხუ­ლობ­და იქ­ამ­დე, –

    ვიდ­რე – სიტყ­ვე­ბის თუ ოქ­როს ძი­­ბით,

    თუ – ცი­­ბით. – უც­ხო ქვე­ყა­ნა არ

    აღ­მო­­ჩი­ნა; და ჩა­უთ­­ვა – თა­ვი­სუფ­ლე­ბა!

    მაგ­რამ მის­მა ძმად­ნა­ფი­ცებ­მა –

    იმ ქვეყ­ნის ხალხს – გრძელ­­მი­­ნებს,

    შუბ­­მო­ხა­ტუ­ლებს – გვირ­­ვი­ნე­ბი­დან –

    სა­თი­თა­ოდ და­­ცა­ლეს ფე­რა­დი ფრთე­ბი,

    და ვის­კის ბოთ­ლი შე­­ჩე­ჩეს ხელ­ში

    და მა­თი წი­ნაპ­რე­ბის ჩრდი­ლე­ბით მბრწყი­ნავ

    მი­წას – მო­მავ­ლის ჯა­დო და­­დეს.

    და ჩა­უთ­­ვეს – სამ­შობ­ლოს­გან თა­ვი­სუფ­ლე­ბა!

    და კონ­სერ­ვის თავღია ქი­ლა –

    რო­გორც სამ­ყა­როს ახ­ალ­თა­ხა­ლი

    მა­კე­ტი – წამ­ში აშ­უშ­ხუნ­და –

    ყვე­ლა ძვე­ლი ღმერ­თის ბა­გეს­თან.

    და იმ გო­გომ წიგ­ნი და­ხუ­რა.

    და ის­ევ – ზღა­პარს და­უბ­რუნ­და.

    პირ­ვე­ლი­ვე ხო­მალ­დით – თა­ვის

    კოშკს მი­­შუ­რა და ჩი­რაღ­­ნე­ბი

    გა­მო­კი­და, – ავი სუ­ლე­ბი რომ და­ეფ­­თხო,

    ბა­ბა-იგ­ას – მი­სი კოშ­კი – ფე­ხე­ბი­ან

    ქო­ხად რომ არ გა­და­ექ­ცია. და თა­ვი­სი

    თეთ­რი კე­დე­ბით – ამ კოშ­კი­დან და­დი­­და

    სკო­ლა­შიც და მე­გობ­რებ­თა­ნაც.

    და ზღა­პა­რი არც აქ დამ­თავ­­და:

    იგ­­ვე გვე­ლის წე­ლი­წა­დი, იგ­­ვე – ჩე­მი

    წე­ლი­წა­დი კუდ­ზე-ბე­ჭე­დით – მოს­რი­­ლებს,

    რა­თა – ამ­ბის გა­საგ­­ძე­ლებ­ლად –

    თუ­კი ბა­გეს სურ­ვი­ლი დარ­ჩა, – დღეს

    ჩა­უთ­­ვას და შენს კოშ­­საც შე­მო­ეხ­ვი­ოს.

    * * *

    ის­­ნი – ჩე­მი დე­ბი –

    ხელ­ში – ძვე­ლი და მა­ინც

    ძვე­ლე­ბუ­რად მო­ელ­ვა­რე

    ვაშ­ლე­ბით – დღემ­დე

    ძვირ­ფას ბავ­­ვე­ბად რჩე­ბი­ან,

    ტკბი­ლად ჩურ­ჩუ­ლე­ბენ:

    “დი­ახ, ბა­ტო­ნო!” მე კი –

    უღ­ირ­სი გო­გო ვარ, რად­გან

    ღმერ­თი მიყ­ვარს, რო­გორც – მა­რი­ლი.

    მლა­შე ზღვი­დან ამ­­ტა­ნი­ლი

    ფხა – მბრწყი­ნა­ვი და ჩხვლე­ტია –

    შე­ნი ფერ­დის­­ვი­საც –

    მტკივ­ნე­­ლი იქ­ნე­ბა. და მე –

    ჯინ­სის იდ­აყ­ვით – ჰა­ერს

    ვკვეთ და ის­ევ ზღვის­კენ

    მი­ვი­წევ. ზღვე­ბი –

    შე­ნი თვა­ლის გუ­გებ­შიც ტკბე­ბა.

    * * *

    ორ ქა­ლაქს შო­რის – ხე­­ბად დარ­გულ

    გზა­ზე ხე­­ბი – მგზავ­რე­ბის თვა­ლებს –

    ის­ევ თა­ვი­სად და­­გუ­ლე­ბენ, –

    ბუ­დე­­ბით და ფოთ­ლე­ბით რთა­ვენ.

    თუმ­ცა თვა­ლე­ბი – დღეს – სარ­­მელს და­აქვს

    და რიტ­მით – ბორ­ბალს მი­აქვს ცხოვ­რე­ბა, –

    ერ­თი ქა­ლა­ქი – მე­­რე ქა­ლაქს –

    კვლავ ხის ჩხი­რე­ბით მი­ექ­სო­ვე­ბა.

    * * *

    დამ­წყემ­სე ჩე­მი ცხვა­რი, ვარ­­­­ლა­ვი

    და სიტყ­ვე­ბი – მთის ფერ­დობ­ზე

    შე­ფე­ნი­ლე­ბი, – სულ უფ­რო მაღ­ლა

    რომ მი­­წე­ვენ და ტო­ვე­ბენ –

    ათ­ას­ნა­ირ ნა­ფე­ხუ­რებს: წრე­ებს,

    ფე­რად ნამ­­­რე­ვებს, ლექ­სებს.

    მე არ ვი­ცი – მათ­გან

    რო­მელ ერთს უნ­და ვდიო,

    რომ­ლი­სათ­ვის უნ­და ვიფხიზ­ლო, –

    იმ მთის მიღ­მა – რო­მელ მხა­რეს

    უნ­და გა­ვუძღ­ვე: ტყე­ში და ღრე­ში,

    კონ­ტი­ნენ­ტის შუ­­გუ­ლის­კენ, ოკ­­­ნის

    სა­ნა­პი­როს­კენ, თუ – სიზ­­რე­ბის მი­მარ­თუ­ლე­ბით.

    მე ხომ ვი­ცი – ჩა­მე­ძი­ნე­ბა.

    სიზ­მა­რა ვარ. ჩე­მი ცხვა­რი და

    ვარ­­­­ლა­ვი და სიტყ­ვე­ბი – ჩე­მი

    სიზ­­რი­სა­კენ მი­­წე­ვენ, იბ­ნე­ვი­ან,

    იკ­არ­გე­ბი­ან. მო­აგ­რო­ვე. თუ არც ერ­თი

    არ აკ­ლია, – ნუ მეტყ­ვი რომ –

    მატყუ­­რა ვარ. ნუ მეტყ­ვი რომ –

    კარ­გი მწყემ­სი ვარ: ჭკვი­­ნიც ვარ,

    ლა­მა­ზიც ვარ, უშ­­შა­რიც ვარ.

    დამ­წყემ­სე ჩე­მი სიყ­ვა­რუ­ლი.

    © “არილი”

  • პოეზია

    თე­ო­ნა ბე­ქიშ­ვი­ლი


    * * *

    ის მგლე­ბი,

    შენს ბავ­­ვო­ბა­ში რომ ყმუ­ოდ­ნენ,

    რა­ღა­ცით მჯობ­ნი­ან;

    ის მგლე­ბი,

    რო­ცა ჯერ კი­დევ პა­ტა­რა იყ­­ვი

    და არც ამ­­დე­ნა მთა-გო­რე­ბი ამ­ოგ­­­დო­და,

    და არც ამ­­დე­ნა მთვა­რე ამ­ოგ­დი­­და,

    ის­ევ ყმუ­­ან,

    რო­გორც ად­რე, შენს ბავ­­ვო­ბა­ში,

    და მარ­თა­ლია, ზამ­თარ­შიც კი გა­იშ­ვი­ათ­და მა­თი ყმუ­­ლი,

    თუ შეყ­მუვ­ლე­ბენ, ის­ევ ისე, რო­გორც ად­რე,

    რო­გორც წლე­ბის წინ,

    და რა­ღა­ცით მჯობ­ნი­ან მგლე­ბი,

    რად­გან ჩე­მი ყმუ­­ლი სევ­დი­სა­გან და­იშ­რი­ტა,

    რად­გან მე მახ­სოვს…

    რად­გან შენ აღ­არ ხარ

    და დი­დი ხა­ნია, შენს მა­გივ­რად შენს ხსოვ­ნას ვუფ­­თხილ­დე­ბით,

    წლე­ბი მი­დის, ხსოვ­ნა იზრ­დე­ბა

    და ჩვენ ყვე­ლას გვი­ხა­რია,

    რომ ასე გვახ­სოვ­ხარ,

    და ვერ ვამ­­ნევთ

    ამ ხსოვ­ნი­სა­გან თა­ვად რო­გორ პა­ტა­რავ­დე­ბი…

    და ამ­­თაც მჯობ­ნი­ან მგლე­ბი.

    გა­ნა მათ ახ­სოვთ შარ­შან­დე­ლი მთვა­რე ან­და შარ­შან­წინ­დე­ლი შიმ­ში­ლო­ბა,

    მე კი ყვე­ლა­ფე­რი მა­მახ­სოვ­­დე­ბა

    და ამ ხსოვ­ნის­გან მეც­ვი­თე­ბა სა­ცე­ცე­ბი.

    უნ­და რო­გორ­მე გი­ღა­ლა­ტო,

    უნ­და რო­გორ­მე შე­გი­ძუ­ლო,

    უნ­და გაგ­ყი­დო

    და ბო­ლოს სა­ერ­თოდ გა­და­გი­ვიწყო,

    რომ მე­რე, რო­ცა სავ­სე მთვა­რე ამ­­გორ­დე­ბა,

    მგლის მში­­რი კუ­ჭი­ვით ამ­ეწ­ვას უშ­­ნო­ბა,

    და­გი­ჩო­ქო, შე­მოგ­­მუვ­ლო

    და შე­მო­გიბ­რუნ­დე…

    * * *

    არ­ის დრო დღე-ღა­მე­ში,

    რო­ცა მე მარ­­ლა თა­ვის უფ­­ლი ვარ,

    გა­მოღ­ვი­ძე­ბა,

    რო­ცა ღა­მის კოშ­მა­რე­ბი გამ­­ნა­რი ცვი­ლი­ვით ტრი­­ლე­ბენ თავ­ში,

    რო­ცა შე­მიძ­ლია მათ­გან ნე­ბის­მი­­რი რამ გა­მოვ­ძერ­წო

    ან­და სუ­ლაც ფე­ხებ­ზე მი­ვიკ­რა,

    რა­თა მე­რე ფეხ­შიშ­ვე­ლამ აღ­ვი­ბეჭ­დო დე­და­მი­წა,

    ან­და პა­წა­წი­ნა ლექ­სე­ბი გა­მოვ­ძერ­წო,

    ან­და იმ­­დი­­ნი დღის გან­რი­გი,

    ან კი­დევ რა­ღაც…

    არ­ის დრო დღე-ღა­მე­ში,

    რო­ცა მე გან­­საზ­­­რავ ჩემს ბე­დის­წე­რას

    და თუ რა­მე მო­მე­კითხე­ბა,

    ნუ მომ­კითხავთ დღის­­ვის, ნურც ღა­მის­­ვის,

    მხო­ლოდ გა­მოღ­ვი­ძე­ბის­­ვის მა­გე­ბი­ნეთ პა­სუ­ხი…

    ნაც­რის­ფე­რი ლა­იტ­მო­ტი­ვი

    და­უგ­ვე­ლი კი­ბე­­ბი,

    მა­კუ­ლა­ტუ­რა­დაც უვ­არ­გი­სი, გა­დაყ­რი­ლი წიგ­ნე­ბის გრო­ვა

    და ათ­ას­­ვა­რი ხა­რა­ხუ­რა

    მა­ცი­ლებს მე

    ბნე­ლი სარ­და­ფის ლა­ბი­რინ­თებ­ში.

    მარ­ცხ­ნივ, მარ­­­ნივ, ის­ევ მარ­ცხ­ნივ,

    ცალ ხელ­ში სან­­ლით,

    მე­­რე­ში გა­სა­ღე­ბით,

    ძლივს ვა­ხერ­ხებ ავხ­­ნა ბოქ­ლო­მი.

    რკი­ნის კა­რი სა­ნამ ჩარ­ჩოს მოს­ცილ­დე­ბა,

    ერთხელ ცი­ვად გა­იხ­მა­­რებს

    და უკ­ვე აქა ვარ, აქ,

    სა­კუ­თარ სამ­­ლო­ბე­ლო­ში,

    რო­მე­ლიც ორი ათ­­­ლი წლის წინ

    ბი­ნას­თან ერ­თად ერ­გოთ ჩემს მშობ­ლებს

    უს­არ­გებ­ლო ნივ­თე­ბის და ზამ­­რის მა­რა­გის

    შე­სა­ნა­ხა­ვად.

    მე უკ­ვე აღ­­რა ვარ პა­ტა­რა

    და შიშ­საც,

    დი­დი ხა­ნია, ვძლიე,

    და ამ­­თაც,

    დი­დი ხა­ნია, შე­ვე­გუე, –

    სარ­და­ფის ბი­ნად­რებს,

    რომ­ლე­ბიც, არ ვი­ცი, რა ხნი­დან,

    მაგ­რამ ნამ­­ვი­ლად აქ სახ­ლო­ბენ,

    ამ ხუ­თი­ოდ კვად­რა­ტულ მეტ­­ში…

    ის­­ნი ნამ­­ვი­ლად ად­­მი­­ნე­ბი არ­­ან,

    ყო­ველ შემ­თხ­ვე­ვა­ში, ად­­მი­­ნის აქვთ თა­ვი, ტა­ნი, ხე­ლი და ფე­ხი,

    ტან­ზეც ჩვენ­სა­ვით ტან­საც­მე­ლი აც­ვი­ათ,

    ოღ­ონდ და­ძონ­ძი­ლი,

    და კი­დევ –

    ფე­რი აქვთ გა­ნურ­ჩევ­ლად ნაც­რის­ფე­რი,

    თუ შემ­თხ­ვე­ვით სან­­ლის ალ­მა

    ყვით­ლად არ გა­და­ურ­ბი­ნა ჩამ­­რალ სა­ხე­ებ­ზე.

    მე არ ვი­ცი, რო­გორ ცხოვ­რო­ბენ ის­­ნი აქ,

    ამ ჩა­კე­ტილ სივ­­ცე­ში,

    მაგ­რამ შე­ვეჩ­ვიე მათ არ­სე­ბო­ბას.

    ერ­თი, მა­გა­ლი­თად,

    აი ამ მა­მა­ჩე­მის­­რო­ინ­დე­ლი და მოწ­ნუ­ლი ოც­ლიტ­რი­­ნის უკ­ან ცხოვ­რობს,

    მე­­რე – უზ­არ­მა­ზარ ჩან­თას ეფ­­რე­ბა,

    რო­მელ­შიც ნახ­მა­რი ფეხ­საც­მე­ლე­ბი და კი­დევ რა­ღა­ცე­­ბია,

    მე­სა­მე და მე­ოთხე –

    ძვე­ლი თუ­ჯის ფე­ჩის ქვეშ ცხოვ­რო­ბენ,

    მე­ხუ­თე – მე­სა­მე თა­რო­ზე

    სა­ფა­რის გა­რე­შე კუთხე­შია მი­კუნ­ჭუ­ლი,

    და ასე შემ­დეგ…

    მა­თით სავ­სე არ­ის მთე­ლი სარ­და­ფი.

    მაგ­რამ ჩემ­­ვის სრუ­ლი­ად გა­­გე­ბა­რია მა­თი ცხოვ­რე­ბა,

    გა­­გე­ბა­რია, რა ას­ულ­­­მუ­ლებთ,

    რად­გან აქ,

    ამ ხუ­თი­ოდ კვად­რა­ტულ მეტ­­ში,

    არ­­ფე­რი არ იცვ­ლე­ბა მა­თი არ­სე­ბო­ბით.

    ის­­ნი არ­ას­­როს არ იპ­­რა­ვენ არ­­ნა­ირ საჭ­მელს,

    არც არ­­ნა­ირ კვალს არ ტო­ვე­ბენ,

    მხო­ლოდ სუნ­­­ვა,

    ერთ­­რო­­ლად მშვი­დი­ცა და და­ძა­ბუ­ლიც,

    მახ­ვედ­რებს, რომ ცოცხ­ლე­ბი არ­­ან,

    და თით­ქოს ერ­თა­დერ­თი რამ სჭირ­დე­ბათ –

    არ შე­ვიმ­­ნიო

    და არ და­ვარ­­ვიო მა­თი საკ­რა­ლუ­რი წეს­რი­გი…

    მხო­ლოდ გას­­ლი­სას,

    რო­ცა, მა­გა­ლი­თად, სა­­მე­დოდ და­ვა­ბი­ნა­ვებ მაყ­­ლის მუ­რა­ბას,

    მეჩ­ვე­ნე­ბა, რომ ის­­ნი

    და­ბუ­ჟე­ბუ­ლი სხე­­ლე­ბით დგე­ბი­ან ფეხ­ზე,

    შლი­ან ხე­ლებს

    და ნაც­რის­ფე­რი ყვა­ვე­ბი­ვით მშვი­დი რწე­ვით მი­მა­ცი­ლე­ბენ.

    და მე­რე, ღა­მით, და­ძი­ნე­ბის წინ

    თბილ სა­წოლ­ში

    არ მცილ­დე­ბა მა­თი ხა­ტე­ბა.

    ზოგ­ჯერ ვფიქ­რობ,

    რომ რა­ღაც უს­აშ­ვე­ლო, უფ­ორ­მო დე­მო­ნი ვარ

    და ღმერ­თე­ბის მთე­ლი მოდ­­მა ბნელ სარ­დაფ­ში მყავს ჩა­კე­ტი­ლი,

    ზოგ­ჯერ პი­რი­ქით,

    თა­ვი კა­ცობ­რი­­ბის მხსნე­ლი მგო­ნია,

    რად­გან ყუ­რად­ღე­ბით ვი­ნა­ხავ უწ­მინ­დუ­რე­ბით სავ­სე დი­ლე­გის გა­სა­ღებს…

    ის­იც მი­ფიქ­რია, გა­მო­ვუ­ძა­ხო მი­ლი­ცი­ას

    და ეს ვე­ლუ­რე­ბი წა­ვაყ­ვა­ნი­ნო სად­მე,

    სა­დაც ას­წავ­ლი­ან ცხოვ­რე­ბას

    ჩვენ­ნა­ირს,

    მაგ­რამ მი­ლი­ცია სა­ხელ­­წი­ფოს ნა­წი­ლია,

    სა­ხელ­­წი­ფოს კი არ სცა­ლია ჩე­მი სარ­და­ფის ბი­ნად­რე­ბის­­ვის.

    ას­ეც და ის­ეც,

    მე ვგრძნობ რა­ღაც უც­ნა­ურ პა­სუ­ხის­­გებ­ლო­ბას,

    რა­საც ის­იც ამ­ძაფ­რებს, რომ ასე მგო­ნია, თოთხ­მე­ტი-თექ­­­მე­ტი წლი­სა­ნი არ­­ან

    და არც იცვ­ლე­ბი­ან,

    არც ხდე­ბი­ან, არც სუქ­დე­ბი­ან

    და ყვე­ლა­ზე ცუ­დი ისაა,

    რომ არ­­ფე­რი არ იცვ­ლე­ბა წლე­ბის მან­ძილ­ზე…

    და კი­დევ ერ­თი,

    ღამ­ღა­მო­ბით,

    იმ ნაც­რის­ფერ მო­ქა­ნა­ვე ლან­დებ­თან ერ­თად,

    მახ­სენ­დე­ბა ხოლ­მე სა­ბავ­შო ბა­ღის ბო­ლო ზე­­მი,

    რო­ცა უკ­ვე დი­დებს –

    ხუ­თი წლი­სებს,

    სტუმ­რად გვეწ­ვივ­ნენ ბავ­­­თა სახ­ლის აღ­საზ­­დე­ლე­ბი.

    ის­­ნი უკ­ვე სკო­ლის ას­­კის იყვ­ნენ

    და რა­ღაც პი­­ნე­რულ, ჩე­კის­ტურ მონ­ტაჟს წარ­მო­ად­გენ­­ნენ.

    და მახ­სოვს კი­დევ ერ­თი, ნაც­რის­ფე­რი, თავ­ხო­ტო­რა ბი­ჭი,

    რო­მე­ლიც მონ­ტაჟ­ში მო­ნა­წი­ლე­­ბას არ იღ­ებ­და,

    მას ევ­­ლა ორ­­მის­ხე­ლა მუ­ყა­ოს ლე­ნი­ნის უკ­ან დგო­მა,

    რომ ბე­ლა­დის ფი­გუ­რა

    შუა სცე­ნა­ზე არ წაქ­ცე­­ლი­ყო.

    და თუ­კი ზოგ­ჯერ თავს გა­მოს­წევ­და

    და არ­აფ­რის­­­­მე­ლი თვა­ლე­ბით დარ­ბაზს გა­მო­ხე­დავ­და,

    უმ­კაც­რე­სი მას­წავ­ლებ­ლის მზე­რა აიძ­­ლებ­და – ის­ევ და­მა­ლუ­ლი­ყო,

    და ნაც­რის­ფე­რი ბავ­­ვე­ბის გრო­ვა გვიმ­ღე­რო­და

    სიმ­ღე­რას დე­და­ზე.

    ეს მო­გო­ნე­ბა, რა თქმა უნ­და, ზედ­მე­ტად სენ­ტი­მენ­ტა­ლუ­რია,

    მაგ­რამ რა­ტომ­ღაც იმ ბი­ჭის სა­ხეც

    მო­დის ხოლ­მე მო­ქა­ნა­ვე ლან­დებ­თან ერ­თად

    და თით­ქოს ერ­თად მთხო­ვენ ხოლ­მე პა­სუხს რა­ღა­ცა­ზე,

    და ვე­რაფ­რით ვერ გა­ვი­გე,

    აქვთ თუ არა რა­მე სა­ერ­თო…

    წლე­ბი მი­დი­ან,

    არ­­ფე­რი არ იცვ­ლე­ბა

    და მეც იმ­­თი უხ­მა­­რო არ­სე­ბო­ბა

    მიმ­­ვე­ბა უცვ­ლელ ლა­იტ­მო­ტი­ვად.

    ხო­ლო კე­დელ­ზე, შე­მო­სას­­ლელ­ში, სა­შუ­­ლო ზო­მის ლურ­­მან­ზე,

    კი­დია მო­დი­დო გა­სა­ღე­ბი,

    კი­დია ისე,

    რო­გორც შე­იძ­ლე­ბა გა­სა­ღე­ბი ეკ­­დოს –

    ჩვე­­ლებ­რი­ვად,

    მაგ­რამ მე სულ ვე­ლო­დე­ბი მო­ვი­დეს ვინ­მე,

    მო­ითხო­ვოს, გა­და­­ბა­როს

    და და­მამ­­ვი­დოს,

    რომ მე არ­­ფე­რი მო­მე­კითხე­ბა…

    © “არილი”

  • პოეზია

    ანდ­რო ბუ­ა­ჩი­ძე


    * * *

    ყინ­ვავ და თო­შო, გულ­შემ­წირ­ვე­ლო,

    ჩემს ღრმა სო­რო­ში რა­ტომ მომ­ბუ­ზე,

    მე ახ­ლაც ვხე­დავ – მწუხ­რის ფრინ­ვე­ლი

    თა­ვის ჩრდილს რო­გორ აფ­ენს კორ­პუ­სებს.

    მზე რო­გორ გაშ­ლის ხოლ­მე ზო­ნა­რებს

    სა­ხუ­რა­ვებ­ზე და ბათ­ქა­შებ­ზე,

    და მეც აქა ვარ – წყნა­რი მო­ზა­რე

    წარ­მოდ­გე­ნა­ში სივ­­ცეს ვა­შე­ნებ.

    სა­ღა­მო მად­გას ჭრე­ლი ჩი­თი­ვით

    და წა­ფერ­დე­ბულ სუ­რათს შევ­ტი­რი,

    სა­ით გაფ­რინ­­ნენ მწუხ­რის ჩი­ტე­ბი

    ამ­­­­ბით ფრთა­შე­ჭე­დილ­ნი?

    ამ გა­რე­­ბანს გა­და­­­რეს,

    სა­დაც ლან­­შაფ­ტი გა­დამ­­­­რე­­ლა,

    ან რას იზ­ამ­­ნენ ნე­ტავ უარ­ესს,

    რომ არ ეფ­რი­ნათ ასე ხვე­­ლად?

    ეს კა­ცი ჩე­მი მე­გო­ბა­რია,

    ქა­ლაქ­გა­რეთ რომ მი­დის გზაწ­­რილ­ზე

    და მხრით მი­ათ­რევს აბ­გას გვა­რი­ანს

    და შე­იძ­ლე­ბა მის­­ვის გაწ­ვიმ­დეს, –

    და შე­იძ­ლე­ბა შეხ­­­ნენ მგზავ­რე­ბი,

    მინ­დორ­ში ლუკ­მის გა­დამ­ტეხ­ველ­ნი,

    ჩემ­სა­ვით მწუხ­რის ჟამს მო­ზა­რე­ნი

    და ამ ცხოვ­რე­ბის უნ­დო მეხ­რე­ნი.

    ყინ­ვავ და თო­შო, გულ­შემ­წირ­ვე­ლო,

    გა­და­მა­ხე­დე ჩე­მი ფან­­რი­დან, –

    რო­გორ მიფ­რი­ნავს მწუხ­რის ფრინ­ვე­ლი

    კორ­პუ­სებს შო­რის მოძ­რავ აჩრ­დი­ლად.

    ის ხომ მაც­ნეა მთე­ლი მა­სი­ვის

    და­ღა­მე­ბი­დან და­ღა­მე­ბამ­დე,

    სა­დაც სხი­ვე­ბი მწუხ­­ში გას­­რი­ლი

    სა­სო­წარ­­ვე­თილ ალ­ვებს ღე­ბა­ვენ.

    ბარ­გი-ბარ­ხა­ნა უკ­ვე ახ­­კეს

    მათხოვ­რებ­მა და კვარ­­ლის გლა­ხებ­მა,

    მზის ათ­­ნა­თი ად­გას სა­ხინ­­ლეს

    და ბინ­დი ფა­რავს სახ­ლებს ნა­ხევ­რად.

    ძაღ­ლი

    დამ­­რალ ჰა­ერ­ში მი­წი­დან ცამ­დე

    შენ ჩემს უბ­რა­ლო ცხოვ­რე­ბას ჰყვე­ბი,

    არ მე­გო­ნა თუ იტ­ყო­დი ამ­დენს

    ხმა­ჩახ­რინ­წუ­ლი გაბ­მუ­ლი ყე­ფით.

    ეგ ხმა ემს­­­რე­ვა ნა­თუ­რებს, ბო­ძებს,

    გა­რა­ჟებ­სა და მბჟუტ­ვა­რე ჯი­ხურს

    და აღ­არ ფიქ­რობს გაფ­რე­ნილ დრო­ზე,

    რო­მე­ლიც აქ­ვე გა­დატყ­და ჯი­ქურ.

    რო­გორ ამ­ოთ­­ვამ ამ­ხე­ლა ნაღ­ველს

    და შე­ნი ყე­ლის ფა­ქი­ზი ხორ­ხით

    ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის და­რა­ბებს აღ­ებ,

    ჩემს ყურ­თას­მე­ნას ძვა­ლი­ვით ლოღ­ნი.

    შენ ხარ ძაღ­ლი, მე – ად­­მი­­ნი,

    და შე­იძ­ლე­ბა მეც ვიქ­ცე ძაღ­ლად,

    და ამ­ის­თა­ნა რა დარ­დი არ­ის,

    მი­წი­დან ცამ­დე რომ ად­ის მაღ­ლა.

    მაგ ხმით მეც­ნო­ბა მე სა­­ქაო,

    სა­­ქიო კი მიღ­მა ამ ყე­ფის

    ცახ­ცა­ხებს, ღა­მეს უნ­და აღ­გა­ვოს

    ეგ ხმა, რომ­ლი­თაც ჩემს ამ­ბავს ჰყვე­ბი.

    რო­გორც სან­თე­ლი და რო­გორც ხიწ­ვი

    გა­ზა­ვე­ბუ­ლი უძ­­რო ნაღ­­ლით,

    ამ ჩემს ღა­მე­ებს ან­­თებს ხრინ­წი

    გა­თე­ნე­ბამ­დე მყე­ფა­რი ძაღ­ლის.

    * * *

    ვი­ცი, აქ ცხოვ­რობს ჩემს სი­ახ­ლო­ვეს,

    ჩე­მი შემ­წეც და უნ­დო მგმო­ბა­რიც,

    და ის­იც ვი­ცი, ას­ეთ ახ­ლო­ბელს,

    უნ­და ვუ­წო­დო მე მე­გო­ბა­რი.

    რო­გორც სა­კუ­თარ ქსელ­ში ობ­­ბა

    ვი­ცი, ისე ვარ მეც ჩახ­ვე­­ლი,

    მარ­ტო­­ბა­ზე წუხს მარ­ტო­­ბა, –

    სველ ნი­ჟა­რა­ში სვე­ლი სხე­­ლი.

    ვი­ცი, შრი­­ლებს ხე ქვე­ყა­ნა­ზე

    და იშ­რი­­ლებს ასე დი­ლამ­დე

    ვი­ცი, მზის სხი­ვებს ქა­რი გა­დას­წევს

    სხვა მზე­­ბი­დან გა­მომ­დი­ნა­რე.

    ვი­ცი, სხვას უკ­ვე ბევ­­ჯერ ეწ­ვია

    ბე­დი უაზ­რო და უარ­­სი,

    და ცხოვ­რე­ბა რომ მთვრა­ლი ბე­ცია

    მე იმ­­ტო­მაც მხე­დავ ამ­რე­ზილს.

    ის თვი­თონ მო­ვა, თუმც შენ არ ეძ­ებ –

    ცი­ლის­წა­მე­ბა და დამ­ცი­რე­ბა,

    რად­გა­ნაც ბევ­რი სის­­ლი ჩა­რეცხეს

    ქვა­ფე­ნი­ლებ­ზე უკ­ვე წვი­მებ­მა.

    * * *

    შენს ვნე­ბებს უნ­და მჭიდ­რო ლა­გა­მი,

    რად­გან ჰა­ერ­ში ას­ვე­ტილ ნაძ­ვებს

    ლაჟ­ვარ­დის ჭე­რიც კი ვერ აკ­­ვებს

    და ქა­რიშ­ხა­ლიც კი ვე­ღარ აწ­ვენს.

    შენ გე­სალ­ტე­ბა სხე­ულ­ზე სიცხე

    და გი­ვიწ­რო­ვებს ვიწ­რო სა­ხედ­ველს,

    და სა­კუ­თა­რი თა­ვის წინ ირცხ­ვენ,

    რად­გა­ნაც ვნე­ბა ვე­ღარ გა­ხედ­ნე.

    და­ოკ­დი, მთვა­რის დის­კო იხ­რე­ბა

    და ყვა­ვი­ლი­ვით ლა­მა­ზი სხი­ვი

    შენ­თან შე­მო­აქვს, შენ კი გიხ­დე­ბა

    სხი­ვის და­ჭე­რა, ვნე­ბა რომ ღვი­ვის.

    მაღ­ლა, სულ მაღ­ლა სარ­თულ­ში, სად­ღაც,

    ეთ­ხო­ვე­ბი­ან ვი­ღაც გარ­დაც­­ლილს,

    გარ­დაც­­ლილს შუბ­­ზე უელ­ავს დამ­ღა

    მთვა­რი­სა, მე­რე დრო რომ გა­აც­ლის.

    სძი­ნავთ შენს მტევ­ნებს და მკრთალ ლო­ყებ­ზე

    ოდ­ნავ გე­ხე­ბა ძი­ლი ჩრდი­ლი­ვით,

    და გახ­­ნილ ტუ­ჩებს ფრთხი­ლად მოჰ­­ვე­ბა

    და­­ხარ­ჯა­ვი ვნე­ბის ჩი­ვი­ლი.

    * * *

    ათ­ოვს სველ სინ­დისს, ათ­ოვს სველ თვა­ლებს,

    სა­ღა­მო ავ­ლებს ხელს მო­­ჯი­რებს,

    შე­უმ­­ნე­ვე­ლი იქ­ნე­ბა მთვა­რე,

    არ შე­იძ­ლე­ბა ვინ­მეს და­ჭირ­დეს.

    და მი­ად­გე­ბა მზის სვე­ლი სხი­ვი

    ცა­რი­ელ სახ­­ში დარ­ჩე­ნილ ფინ­ჯანს,

    და ქუ­ჩის ბო­ლოს გო­გო­ნას ღი­მილს

    ეტ­ყო­ბა სიკ­­დილ-სი­ცოცხ­ლის მიჯ­ნა.

    ათ­ოვს სველ სახ­ლებს, ათ­ოვს ოჯ­­ხებს,

    ათ­ოვს სა­წო­ლებს, ათ­ოვს ხა­ლი­ჩებს,

    სვე­ლი ბი­ნე­ბი თოვ­­ში მო­ჩა­ნან

    და თოვ­ლი თოვ­­ში უნ­და და­იხ­­­ვეს.

    ვი­ცი, დავ­ტო­ვებ ამ თოვლს და თვა­ლებს,

    მინ­­­რე­ბი­სა­კენ წა­ვალ, დავ­ტო­ვებ,

    ღა­მე იწ­ვე­ბა თოვ­ლი მკვდა­რი­ვით

    და დი­ლით კვლა­ვაც უნ­და გა­თოვ­დეს.

    არც ავი და არც კარ­გი და­რია

    და შე­იძ­ლე­ბა, რომ და­­ბა­რო

    და­თოვ­ლილ ჩიხ­ში სველ ად­­მი­ანს,

    რომ ამ თოვ­ლი­ვით იყ­ოს უბ­რა­ლო.

    © “არილი”

  • პოეზია

    ბესიკ ხარანაული

    მკვდრე­ბის სიმ­ღე­რა

    ნი­ნო კვა­ჭან­ტი­რა­ძეს

    რო­ცა ყვე­ლა ეს კოშ­მა­რი არ­ყოფ­ნა­ში გა­და­­ნაც­­ლებს,

    რო­ცა გაყ­ვა­ვილ­დე­ბა ცხოვ­რე­ბა და ჩვენ აღ­არ ვიქ­ნე­ბით,

    გახ­სოვ­დეთ, რომ ყვე­ლა­ფე­რი ნამ­­ვი­ლად იყო!

    რო­ცა სა­მარ­თა­ლი ხელთ მახ­ვილს და­­ჭერს,

    რო­დე­საც ახ­ლე­ბი შუ­რის­გე­ბით გაძღე­ბი­ან

    და სახ­­ჩო­ბე­ლე­ბი­დან გვა­მებს ჩა­მოხ­­ნი­ან,

    საფ­ლა­ვებს გათხ­რი­ან, ლო­დებს გა­დაყ­რი­ან,

    ამ­­­შიშ­­ლე­ბენ, ამ­­­ტიტ­­ლე­ბენ

    და მკვდრებს, რო­გორც ცოცხ­ლებს, ისე გა­ლა­ხა­ვენ,

    რომ ხსენ­დეს ის დღე სა­­კუ­ნე­ებ­ში,

    ვით “მკვდრე­ბის გა­ლახ­ვა”…

    რო­ცა ყვე­ლა­ფერ­ზე, რაც იმ დღეს მოხ­დე­ბა,

    ძეგ­ლი აიგ­­ბა თუ სახ­ლი და­ინ­­რე­ვა,

    წვი­მა მო­ვა თუ მი­წის­­­რა იქ­ნე­ბა,

    ბატ­კა­ნი გაჩ­­დე­ბა თუ

    ყრმა და­­ბა­დე­ბა –

    იტყ­ვი­ან და­ნა­ნე­ბით თუ თა­ვის­მარ­­ლე­ბით,

    “ეს იყო მკვდრე­ბის გა­ლახ­ვის დღე­საო”.

    მა­ნამ­დის კი, მა­ნამ­დის,

    ვიდ­რე მი­წა­ში ვართ,

    და ვის­ვე­ნებთ ყო­ვე­ლი­ვე ზედ­მე­ტო­ბი­სა­გან,

    რი­თაც რომ სი­ცოცხ­ლე აღ­ჭუ­რავს ად­­მი­ანს –

    ქა­ლი – ქა­ლო­ბის­გან,

    კა­ცი – კა­ცო­ბის­გან,

    ღა­რი­ბი – ძონ­­თა­გან,

    მდი­და­რი – ფუ­ლის­გან,

    მე­ძა­ვი – სიძ­ვის­გან,

    პო­­ტი – ლექ­სის­გან…

    მა­ნამ­დის –

    ვიდ­რე ძა­ლა შეს­წევს ჩვენს ლან­დებს,

    გაფ­­თხი­ლებთ:

    არ­­ვინ მო­გატყუ­ოთ, არ­­ვის და­­ჯე­როთ,

    არ გა­და­ახ­­ნე­ვი­ნოთ ჩვე­ნი საფ­ლა­ვე­ბი,

    გახ­სოვ­დეთ, რომ ყვე­ლა­ფე­რი ნამ­­ვი­ლად იყო!

    და უფ­რო მე­ტიც…

    რომ ირწ­მუ­ნოთ ჩვე­ნი ნათ­­ვა­მი

    რომ ღირ­სე­ბაც ვი­ცო­დით და თა­ვის და­ცინ­ვაც,

    რომ გვე­ქე­­ფა ამ­­­­ბა­ზე და რომ გვე­ხა­ლი­სა,

    თუმ­ცა კი ჩვენ­ში არ ერია არც ერ­თი მარ­თა­ლი,

    ბნელ­ში და შიმ­შილ­ში, შიშ­ში, მო­ნო­ბა­ში,

    ჩვენ მა­ინც ვმღე­რო­დით!…

    ეს ცხოვ­რე­ბა არაა იმ­ათ­­ვის, ვი­საც ეჩ­ქა­რე­ბა,

    ეს ცხოვ­რე­ბაა იმ­ათ­­ვის, ვი­საც აგ­ვი­ან­დე­ბა,

    ვინც შე­­ყო­ლია დარ­­მა და მწუ­ხა­რე­ბამ,

    ვინც სა­წო­ლი­დან ამდ­გარ ცოლს თვა­ლი გა­­ყო­ლა,

    ვინც ყოყ­მა­ნით და­იწყო დი­ლა,

    ვინც და­ბა­დე­ბით­ვე შე­ყოვ­ნე­ბუ­ლია,

    ვინც ლო­გინ­ში ოც­ნე­ბას არ­ჩევს

    წვი­რი­ან ცხოვ­რე­ბას,

    ვინც ღმერ­თის­­ვის ბევ­რი ილ­­ცა

    და უჭ­ირს პირ­ვე­ლი ნა­ბი­ჯის გა­დად­­მა,

    ვინც და­კარ­გუ­ლია “ჰო”-ში და “არა”-ში,

    ვინც აფ­­სებს წვრილ­მან რა­მე­ებს,

    რად­გან მსხვილ­მა­ნი – და­ბა­დე­ბა და სიკ­­დი­ლია

    და არც ერ­თი ჩვენ არ გვე­კუთ­­ნის,

    ვინც იც­ის, რომ, რა­საც აჰყ­ვე­ბი, იმ­ად იქ­ცე­ვი,

    რომ, ვინც მსუ­ბუ­ქად ეწ­­ვა უღ­ელს,

    ის უხ­მოდ კვდე­ბა მოხ­რე­შილ გზა­ზე,

    ვინც იც­ის, რომ, სი­ხა­რუ­ლი უბ­­რო­ტოდ რო­დი არ­სე­ბობს,

    იმ­­სი მოს­­ლით მუ­დამ რა­ღაც და­­ვიწყე­ბა,

    ვინც იც­ის,

    რომ, ნი­ჭი­­რი მი­ლი­ონ­ჯერ უღ­­ლა­ტებს თა­ვის თავს ხოლ­მე,

    უნ­­ჭო კი ერთხე­ლაც არა,

    რომ, ვინც არ აფ­რენს, ის სხვა რა­მით ზღავს,

    ვინც ზიზ­ღის რუ­კას სიფ­­თხი­ლით ად­გენს,

    რომ სიყ­ვა­რულს არ და­ამ­თხ­ვი­ოს,

    ვინც იც­ის, რა ბო­რო­ტე­ბაა,

    რომ გაღ­ვი­ძე­ბის­თა­ნა­ვე შე­უბ­ჯი­ნო ცხოვ­რე­ბას თვა­ლი,

    ვინც იც­ის, რომ, მთა­ვა­რი სიტყ­ვე­ბი უკ­ვე წარ­მო­ით­­ვა

    და ახ­ლა სა­ჭი­როა მათ­გან დრო­ზე გაც­ლა,

    ვინც იც­ის – ად­­მი­ანს ის­იც შთა­­გო­ნებს,

    რომ შე­უძ­ლია რა­ღა­ცა შე­ბილ­წოს,

    რომ, უმ­ჯო­ბე­სია ერ­თი ნაკ­ლი სრულ­ყო,

    ვიდ­რე მო­­დო ათ­ას სიქ­ვე­ლეს,

    რომ, ვინც და­ლია სა­წამ­ლა­ვი, თაფ­ლი უკ­ვე ვე­ღარ უშ­ვე­ლის,

    რომ, მო­ძუ­ლე­ებს ხი­დი არ­ას­­როს არ ჩა­უტყ­დე­ბათ,

    რომ, გაქ­ცე­ულ ცოლს მზით­ვით უკ­ან არ­­ვინ მის­დევს,

    რომ, სი­ლა­მა­ზე არ­სე­ბობს იმ­­ტომ,

    შე­უმ­­ნე­ვე­ლი რომ იყ­ოს ბრმე­ბის­­ვის,

    რომ ყვე­ლა­ზე სა­ში­ნე­ლი გა­სახ­სე­ნე­ბე­ლია – სიყ­ვა­რუ­ლის დრო,

    რომ, ჯე­ჯი­ლი მო­სა­ვალ­ზე მე­ტი არ­ის, იმ­­დი – პურ­ზე,

    რომ, გან­სა­კუთ­რე­ბით სა­ხი­ფა­თო­ნია

    ღვთის­მო­სა­ვე­ბი და პატ­რი­­ტე­ბი,

    და, მო­რა­ლის­ტის ერ­თა­დერ­თი თა­ვის­­ვე­ლაც – უზ­ნე­­ბაა,

    რომ ამ ხალ­­მა მარ­ტო პირ­­­რის­წე­რა ის­წავ­ლა ქრის­ტეს­გან,

    სხვა ყვე­ლა­ფე­რი, რაც ძნე­ლია, მას შე­­ტო­ვეს,

    ხე­ლი კი არ და­­ცა­ლეს,

    რო­გორც წვი­მას ხელს უც­ლის ბავ­­ვი,

    რომ, სი­ძულ­ვი­ლის გრძნო­ბა ქო­ნე­ბა არაა,

    მაგ­რამ სულ უგრ­­ნო­ბე­ლო­ბას მა­ინ­ცა სჯო­ბია,

    რომ, კა­ცი მა­შინ მღე­რის ცხოვ­რე­ბა­ზე,

    რო­ცა მას­ში გან­სა­ქონ­­დე­ბა ეშ­მა­კი,

    რომ, რო­გორც კი ტყუ­­ლის თქმა მო­მინ­დე­ბა,

    ვგრძნობ, თუ რო­გორ მიბ­რუნ­დე­ბა სი­ცოცხ­ლის ხა­ლი­სი,

    რომ, სი­სუ­ლე­ლეა, ად­­მი­­ნებს შენ­ზე რომ უამ­ბობ,

    ად­­მი­­ნებს უნ­და მო­უყ­ვე მათ­ზე,

    რომ: გა­ნა იმ­ას უფ­რო მე­ტი მი­ზე­ზი ჰქონ­და,

    ვიდ­რე მე მაქვს – გა­ჯავ­რე­ბი­სა?

    მე ამ­ათ­ში ჩარ­ჩე­ნი­ლი ვარ, ის კი წა­ვი­და,

    რომ, ად­­მი­­ნი ფა­სობს ცდუ­ნე­ბე­ბით,

    რომ, “მე ვტყუი, ესე იგი – ვარ­სე­ბობ”… და ასე შემ­დეგ.

    ვინც იც­ის, რომ საპ­ნის ბუშ­ტით ვერ აფ­რინ­დე­ბი,

    იმ­ით მხო­ლოდ შე­იძ­ლე­ბა ძირს და­­ნარ­ცხო,

    ქვე­მოთ­დახ­რილ ქუ­თუ­თო­თა გაკ­ვირ­ვე­ბა­ში,

    ვინც იხ­უმ­რა, რომ ორი რამ – ფუ­ლი და სუ­ლი

    არ­­ვის არ უნ­და გა­ან­დო,

    ვინც სიკ­­დი­ლის წინ და­­ბა­რა –

    “მე­ძი­ეთ მე და­კარ­გულ საგ­ნებ­ში”,

    ვინც იც­ის, თუ რა­ზე იოც­ნე­ბოს:

    გან­ვი­თა­რე­ბა და ბუ­ნებ­რი­ვი კლე­ბა

    (თით­ქოს ჭკნო­ბა ყვა­ვი­ლო­ბა­ში),

    რო­ცა სუ­ლი­ცა და სხე­­ლიც ერ­თად ჩა­იწ­ვე­ბა,

    ვინც იც­ის, რომ ცხოვ­რე­ბა წა­გე­ბუ­ლია

    და­ვიწყე­ბულ სი­ზარ­მა­ცე­ებ­ში,

    რომ, საქ­მე და თა­მა­ში ის ორი სარ­კეა,

    სა­დაც ად­­მი­ანს თა­ვის სა­ხის ხილ­ვა შე­უძ­ლია

    და, რომ გა­ნუწყ­ვე­ტელ გა­და­ნაც­­ლე­ბა­ში

    ეს ორი სარ­კე ერთ­მა­ნეთს ერწყ­მის,

    ვინც იც­ის, რომ, თუ­კი გე­ლო­ლი­­ვე­ბი­ან,

    ესე იგი,

    რა­ღა­ცა­ზე თვალ­სა ხუ­ჭა­ვენ,

    ვინც იც­ის, რომ, თუ არ შე­­გუ­­ბი

    სიბ­­­ნი­სათ­ვის წაყ­რუ­­ბას და

    სი­ლა­მა­ზის­­ვის თი­თებს შო­რის ცქე­რას,

    ის­­ნი გაგ­­რე­სენ,

    ვინც არ და­კარ­გა გუ­ლუბ­­­ვი­ლო­ბა,

    რომ გა­იკ­ვირ­ვოს მე­­თა­სე­ჯერ –

    რა­ტომ არ­ის ეს ცხოვ­რე­ბა ყო­ველ წამ­ში ასე ახ­­ლი,

    რო­დე­საც ასე ძვე­ლი არ­ის და გაც­ვე­თი­ლი,

    ვინც იც­ით,

    რომ ბრძე­ნი არ­ას­­როს არ და­­ცავს თა­ვის სი­მარ­­ლეს,

    ბრძე­ნი ელ­­დე­ბა ბრმა შემ­თხ­ვე­ვას,

    რო­დე­საც მას და­­ჯე­რე­ბენ,

    ვინც იც­ის, რომ, სა­ქარ­­ვე­ლო­ში

    გი­ჟიც კი არ არ­ის თან­მიმ­დევ­რუ­ლი,

    რომ ჯვა­რი, რო­მელ­საც მი­­ყუ­დებ,

    არ არ­ის ჯვა­რი,

    ჯვა­რი ის არ­ის, სულ რო­მე­ლიც უნ­და ატ­­რო.

    და ასე შემ­დეგ…

    ეს ცხოვ­რე­ბა არაა იმ­ათ­­ვის, ვი­საც ეჩ­ქა­რე­ბა,

    ვინც ცოლს გა­უღ­რი­ნა,

    – ჩა­იც­ვი, წა­ვი­დეთ!..

    ეს ცხოვ­რე­ბაა იმ­ათ­­ვის ვინც მრა­ვალ­­ლის ფიქ­რით შე­იგ­ნო,

    რომ, ად­­მი­­ნი ფა­სობს ცდუ­ნე­ბე­ბით

    რომ, სა­ბო­ლო­ოდ დარ­­მუ­ნე­ბუ­ლე­ბი მი­წა­ში წვა­ნან

    ასე ვიცხოვ­რეთ ჩვენ სა­ქარ­­ვე­ლო­ში,

    ხან ჯო­ჯო­ხე­თად რომ ვსა­ხავ­დით

    და ხან ლურჯ ქე­დე­ბად

    და თუმ­ცა საჯ­დო­მე­ბით სკა­მებ­ზე ვე­მაგ­რეთ,

    აზ­რე­ბი მა­ინც მი­მოგ­­დი­­და

    და წვერს ვი­პარ­სავ­დით რა­დი­­ჰან­გებ­ზე,

    სა­კუ­თა­რი სიმ­ღე­რა კი საფ­ლავ­ში მიგ­­ქონ­და.

    და

    რო­ცა ყვე­ლა ეს კოშ­მა­რი არ­ყოფ­ნა­ში გა­და­­ნაც­­ლებს,

    რო­ცა გაყ­ვა­ვილ­დე­ბა ცხოვ­რე­ბა და ჩვენ აღ­არ ვიქ­ნე­ბით,

    გახ­სოვ­დეთ, რომ ყვე­ლა­ფე­რი ნამ­­ვი­ლად იყო!

    © ”არილი”

  • პოეზია

    ზვი­ად რა­ტი­ა­ნი

    ­­­­­­­­შრომაღამე. განმარტებითი ელე­გია

    კარ­გი იქ­ნე­ბო­და ამ რბილ სა­ვარ­ძელ­ში დი­ლამ­დე ჯდო­მა

    და თვლე­მა, მაგ­რამ მუხ­ლებ­ზე ვდგა­ვარ;

    შენ ბავშვს აძ­­ნებ გვერ­დით ოთ­ახ­ში,

    მე კი აქ­ეთ მუხ­ლებ­ზე ვდგა­ვარ

    და იატ­აკ­ზე მი­მო­ფან­ტულ სა­თა­მა­შო­ებს ყუთ­ში ვა­ლა­გებ –

    დღე უკ­ვე დას­რუ­ლე­ბუ­ლია, ვიწყე­ბი

    მე. სამ­ზა­რე­­ლო­ში

    უკ­ვე თუხ­თუ­ხებს ჩა­­და­ნი –

    ვდუღ-დუღ-დუღ-დუღ­დე­ბი! და უკ­ვე მკერ­­შიც

    (სად­ღაც, და­ახ­ლო­­ბით მკერ­­ში)

    მე ვგრძნობ ვი­ღა­ცის გაღ­ვი­ძე­ბას, წა­მოდ­გო­მას. სა­ჭი­როა

    და­ვის­ხა ჩაი, ყა­ვა მგო­ნი გაგ­ვი­თავ­და; და სა­ჭი­როა

    უბ­რა­ლოდ ვწე­რო ყვე­ლა­ფე­რი,

    რა­საც არ­­ვინ და­მი­ჯე­რებს, რა­საც აჯ­­ბებ­და

    ამ რბილ სა­ვარ­ძელ­ში დი­ლამ­დე ჯდო­მა

    და თვლე­მა. მაგ­რამ მე ვიწყე­ბი

    მუხ­ლებ­ზე დგო­მით შუა ოთ­ახ­ში,

    ვგრძელ­დე­ბი სა­წერ მა­გი­დას­თან. სა­ჭი­როა უბ­რა­ლოდ ვი­ყო

    სიტყ­ვებ­თან და ტყუ­ილ-მარ­თალ წარ­სუ­ლებ­თან პი­რის­პირ მჯდო­მი

    არ­­ულ სა­წერ მა­გი­დას­თან, სა­დაც ყვე­ლა­ფერს –

    ყვე­ლა წიგნს და კა­ლამს და ფურ­ცელს –

    იმ­თა­ვით­ვე მი­ვუ­ჩი­ნე თა­ვი­სი ად­გი­ლი; ამ­­ტო­მა­ცაა მუ­დამ არ­­­ლი

    მა­გი­დაც და ფან­­რის რა­ფაც. ფან­­რის მიღ­მა კი

    ჯერ უვ­არ­­­­ლა­ვო შა­ვი ცაა, მე­რე თბი­ლი­სი,

    სა­დაც იმ­დე­ნი პო­­ტი და ავ­ად­­ყო­ფია –

    კარ­გი იქ­ნე­ბა ჩა­მოფ­რინ­­ნენ მო­ელ­ვა­რე ან­გე­ლო­ზე­ბი

    და მა­თი ფრთი­დან ამ­ოც­ლი­ლი თუნ­დაც ერ­თი ოქ­როს ბუმ­ბუ­ლი

    სულ ად­ვი­ლად გან­კურ­ნავ­და

    ყვე­ლა ლექსს და ყვე­ლა ტკი­ვილს. ფან­­რის აქ­ეთ კი

    მე ვიწყე­ბი! და ჩემს მკერ­­ში ჩა­კუმ­შუ­ლი ჩე­მი­ვე ას­ლი,

    სხე­ულ­ში ჩას­მუ­ლი იგ­­ვე სხე­­ლი – და­პა­ტა­რა­ვე­ბუ­ლი,

    რო­მე­ლიც ბორ­გავს და ყი­რა­ზე გა­და­დის –

    შეყ­ვა­რე­ბუ­ლია… და კარ­გი იქ­ნე­ბა

    სე­რი­­ზუ­ლად და­­ლა­პა­რა­კოს მა­საც ან­გე­ლო­ზი

    და გო­ნი­­რე­ბი­სა­კენ მო­­წო­დოს, მე კი ვიჯ­დე რბილ სა­ვარ­ძელ­ში

    და ვთვლემ­დე. მაგ­რამ მე ვგრძელ­დე­ბი ღა­მის ქუ­ჩებ­ში,

    ღა­მე მთავ­­დე­ბა. მე მიყ­ვარ­და, მუ­დამ მიყ­ვარ­და

    გამ­თე­ნი­­სას ხე­ტი­­ლი: ძაღ­ლებს სძი­ნავთ, ხო­ლო ჩი­ტე­ბი

    გა­­ბე­და­ვად ჭიკ­ჭი­კე­ბენ. პირ­ვე­ლი სხი­ვი

    ბნე­ლია, რო­გორც სიყ­ვა­რუ­ლი, და ცი­ვია. პირ­ვე­ლი ხალ­ხი

    მი­­გო­რე­ბენ ურ­­კე­ბით ბაზ­რის­კენ ყუ­თებს,

    ურ­­კე­ბი ჭრი­­ლე­ბენ. მე­­რე ხალ­ხი

    უახ­ლო­­სი პარ­კი­სა­კენ სა­სე­ირ­ნოდ მი­ძუნ­ძუ­ლე­ბენ;

    ჩნდე­ბა პირ­ვე­ლი ავ­ტო­ბუ­სიც. მე მიყ­ვარ­და, მუ­დამ მიყ­ვარ­და

    გამ­თე­ნი­­სას ხე­ტი­­ლი, რო­ცა ფიქ­რობ, რომ ხარ ნა­ტან­ჯი,

    სის­­ლებ­შემ­­მა­რი, და­ძონ­ძი­ლი,

    და ბარ­ბა­ცით რომ ბრუნ­დე­ბი და­კარ­გულ სახ­­ში

    შო­რე­­ლი, სა­ძა­გე­ლი მგზავ­რო­ბი­დან, –

    და სა­დარ­ბა­ზო შე­სას­­ლელ­თან შე­იძ­ლე­ბა და­ვი­ნა­ხო ჩე­მი­ვე თა­ვი,

    სუფ­თად ჩაც­მუ­ლი, გა­პარ­სუ­ლი,

    ნე­ტა­რე­ბით რომ აბ­­ლებს პირ­ველ სი­გა­რეტს

    და უც­დის – ნუ­თუ იმ­ათ უც­დის? – ლიფ­ტი იღ­­ბა,

    ის სი­გა­რე­ტის ნამწვს მო­ის­­რის

    და გა­ბად­რუ­ლი ეგ­­ბე­ბა საყ­ვა­რელ ცოლ-შვილს,

    მე­რე მი­დი­ან. მე კი მივ­­დევ, და­ძონ­ძი­ლი, სის­­ლებ­შემ­­მა­რი,

    მივ­­დევ და ვყვი­რი: ვის მიყ­ვე­ბით, მე ხომ ეს ვარ, მე ხომ ეს­ეც ვარ…

    ­­­­­­­­­­ადამიანი ფანჯარასთან, გარეთ შემოდგო­მა

    I

    ათ­­ოდ თა­­ბა ჩე­მი წი­ნაპ­რე­ბის

    და ცო­ტა ნაკ­ლე­ბი – შთა­მო­მავ­ლე­ბის

    იგ­­ლის­­მე­ბა ალ­ბათ სის­­­ში,

    მე კი არ ვი­ცი, რო­გორ ვიცხოვ­რო,

    რო­გორ ვწე­რო და რო­გორ გან­ვი­ცა­დო

    ეს ამ­სიყ­ვით­ლე შე­მოდ­გო­მა,

    რო­მელ­მაც შე­აგ­რო­ვა ნა­წილ-ნა­წილ გაბ­ნე­­ლი ყო­ვე­ლი ეჭ­ვი

    და თქვა: ყვე­ლა­ფე­რი თა­ვი­დან იწ­ყე­ბა,

    რო­გორც ყო­ველ­­ვის, ჭკნო­ბით.

    II

    შე­მოდ­გო­მამ­­ვი­დო­ბი­სა.

    მე შე­მიძ­ლია სა­­თო­ბით ვიჯ­დე ფან­ჯა­რას­თან

    და ვგრძნობ­დე, შე­უძ­ლე­ბე­ლია რა­მე­ზე წე­რა.

    შე­მოდ­გო­მამ­­ვი­დო­ბი­სა, ჩე­მო ცხოვ­რე­ბავ.

    ჩე­მო მო­­ხელ­თე­ბე­ლო, ჩე­მო მუ­დამ ცვა­ლე­ბა­დო,

    ჩე­მო თით­­მის არ­­ჩე­მო არ­სე­ბო­ბავ,

    მე შე­მიძ­ლია სა­­თო­ბით ვიჯ­დე ფან­ჯა­რას­თან,

    მე შე­მიძ­ლია შე­მოდ­გო­მის დღე იყ­ოს გა­რეთ,

    მე შე­მიძ­ლია გა­რეთ თბი­ლო­დეს,

    მე შე­მიძ­ლია მო­დი­­დეს სა­მი გო­გო­ნა,

    გუ­ლი კი გრძნობ­დეს: მათ­გან ერთ-ერ­თი

    ჩე­მი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლია, ხო­ლო მე­­რე

    ჩე­მი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლია, მე­სა­მე კი

    ჩე­მი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლია. შე­საძ­ლოა

    არ შე­მეძ­ლოს სხვაგ­ვა­რად წე­რა.

    მე შე­მიძ­ლია,

    შე­მოდ­გო­მამ­­ვი­დო­ბი­სა,

    არ შე­მეძ­ლოს სხვა­გა­რად წე­რა.

    Exvoto

    წე­რე, რა­საც არ­­ვინ და­გი­ჯე­რებს.

    ვი­თომც არ­­ფე­რი, წე­რე

    მოჩ­ვე­ნე­ბებ­ზე, რო­მელ­თა არ­სე­ბო­ბას

    ვერც შენ ირწ­მუ­ნებ­დი, მაგ­რამ.

    წე­რე, რა­საც არ­­ვინ გა­პა­ტი­ებს.

    მანდ არა, ქვე­მოთ, ფურ­ცელ­ზე წე­რე,

    რომ შენ თვი­თონ ხარ სა­კუ­თა­რი თა­ვის სამ­შობ­ლო

    და რომ წმინ­დაა შე­ნი გუ­ლი.

    წე­რე, რის გა­მოც დაგ­ცი­ნე­ბენ.

    ნუ და­უც­დი შთა­გო­ნე­ბას, თა­მა­მად წე­რე

    ყო­ველ­­ღი­ურ უს­­მარ­­ლო დამ­ცი­რე­ბებ­ზე

    და პირ­­ვა­რაყ­რილ შენს რწმე­ნა­ზე.

    კი­დევ რა? წე­რე სიყ­ვა­რულ­ზეც

    და თქვი, რომ ჩაწ­­დი სა­­დუმ­ლოს –

    რომ ლექ­სე­ბი იწ­­რე­ბა სიყ­ვა­რუ­ლამ­დე

    და სიყ­ვა­რუ­ლის შემ­დეგ იკ­ითხე­ბა.

    © “არილი”